تو این یک ماهو خورده ای کلی چیزی درباره تایپ و ... یاد گرفتم و همش به خاطر کار اون سی دی ها و راهنمایی های دوستان و سرو کله زدن های شبانه روزی اینجانب با کامی جون بود .

تا حالا شده که بعضی وقتا با یه اتفاق متوجه بشین که از هدف زندگیتون چقدر دور شدین و زندگیتون افتاده تو یه راه دیگه ... بعضی وقتا برگشتن خیلی سخته ولی خیلی وقتا اگه به موقع متوجه بشیم میشه یه کارایی کرد .

هممون از بچگی یه آرزوهایی داشتیم که در دوران نوجوانی به اونا هدف میدیم  یا از مسیرشون دور میشیم .اما بهتره که هیچ وقت رویاهامونو فراموش نکنیم چون ممکنه برسه روزی که دیگه خیلی دیر شده باشه.

برای مثال خودمو  میگم . من دوست دارم ادامه تحصیل بدم و کمه کم ارشدو بگیرم اما گاهی اوقات شرایط دوروبر باعث میشه دلسرد شم و یا مانع از به تحقق رسیدن رویام میشه ...اما این من هستم که باید در هر شرایطی هدف رو فراموش نکنم و آنی تصمیم نگیرم . ممکنه در طول راه زیبایی ظاهری خیلی چیزا انسان رو به خودش جذب کنه و نذاره به خواستش برسه اما همه چی با یه تفکر درست و منطقی و با در نظر گرفتن هدف اصلی و اون موضوع مهم حل میشه . مهم اینه که اون عهدیو که با خودت بستی فراموش نکنی و دلسرد و خسته نشی . چون ممکنه بعد از سالیان سال موقعی که دیگه دیر شده با دیدن اون افرادی که به هدفشون رسیدن و موفق شدن  حسرت بخوریم و آه بکشیم و بگیم :« منم می خواستم این جوری باشم اما نشد . »

عمر اگه بره دیگه بر نمی گرده و فرصتی برای جبران نیست ... اینو یادمون باشه و مطمئن باشیم که اگه خوشبخت یا بدبخت بشیم هیچ کس دیگه ای غیر از خودمون مقصر نیست و هیچ نقشی در زندگی ما نداشته ...تنها خودمون مسئول تمام کارای خودمونیم و نمیشه حتی یه تصمیم کوچولو و یا یک ثانیه از زندگیمونو حتی به نزدیک ترین افراد زندگیمون نسبت بدیم و بگیم تو نذاشتی ... تو باعث شدی  ... نه نمی شه...

چند روزه که یه مسئله مهم ذهنمو در گیر کرده و نوشتن اینا فقط به خاطر فکر کردن به اون موضوعه ...ببخشید اگه سرو ته نداره و کامل موضوعو باز نکردم چون باید برم شرکت...دیرم شده

فقط می مونه یه دعا که از ته دل از خدا بخوایم :

« خداوندا ما را آنی و کمتر از آنی به خودمان وا مگذار ... الهی آمین »