تبليغاتX
آلبالو خشکه

آلبالو خشکه

نوشته های یک آلبالو خشکه...

One Day I Decided To Quit

 

One Day I Decided To Quit

 

 

One day I decided to quit...

I quit my job, my relationship, my spirituality. .. I wanted to quit my life.

I went to the woods to have one last talk with God.

"God", I said. "Can you give me one good reason not to quit?"

His answer surprised me...

"Look around", He said. "Do you see the fern and the bamboo?"

"Yes", I replied.

When I planted the fern and the bamboo seeds, I took very good care of them.

I gave them light. I gave them water.

The fern quickly grew from the earth.

Its brilliant green covered the floor.

Yet nothing came from the bamboo seed.

But I did not quit on the bamboo.

In the second year the Fern grew more vibrant and plentiful.

And again, nothing came from the bamboo seed.

But I did not quit on the bamboo. He said.

"In the third year, there was still nothing from the bamboo seed.

But I would not quit. In the fourth year, again, there was nothing

from the bamboo seed.

"I would not quit." He said. "Then in the fifth year a tiny sprout

emerged from the earth.

Compared to the fern it was seemingly small and insignificant. ..

But just 6 months later the bamboo rose to over 100 feet tall.

It had spent the five years growing roots.

Those roots made it strong and gave it what it needed to survive.

I would not give any of my creations a challenge it could not handle."

He said to me. "Did you know, my child, that all this time you have

been struggling, you have actually been growing roots."

"I would not quit on the bamboo. I will never quit on you. " Don't

compare yourself to others .." He said.

" The bamboo had a different purpose than the fern ... Yet, they both

make the forest beautiful."

Your time will come, " God said to me. " You will rise high! " How

high should I rise?" I asked.

How high will the bamboo rise?" He asked in return.

"As high as it can? " I questioned.

" Yes. " He said, "Give me glory by rising as high as you can. "

I left the forest and bring back this story.

I hope these words can help you see that God will never give up on you.

He will never give up on you.

Never regret a day in your life.

Good days give you happiness

Bad days give you experiences;

Both are essential to life.

A happy and meaningful life requires our continuous input and creativity.

It does not happen by chance. It happens because of our choices and actions.

And each day we are given new opportunities to choose and act and, in

doing so, we create our own unique journey." Keep going...

Happiness keeps you Sweet,

Trials keep you Strong,

Sorrows keep you Human,

Failures keep you humble,

Success keeps You Glowing,

But Only God keeps You Going!

  

پنجشنبه چهاردهم آبان 1388 |

شرح مثنوی

 

 

یک لینک مفید درباره شرح مثنوی:

http://masnawi.persiangig.com/masnawi_archive.htm   

 

مثنوی را مسرح مشروح ده                                   صورت امثال او را روح ده

تا حروفش جمله عقل و جان شوند              سوی خلدستان جان پران شوند

                             بشنوید ای دوستان این داستان 

                             خود حقیقت نقد حال ماست آن

 

لینک بالا به صورت pdf هست اما این یکی نه:

http://masnawi.persianblog.ir/

 

   

                

دوشنبه نهم شهریور 1388 |

 

تا دم عيسى ترا زنده كند                                   همچو خويشت خوب و فرخنده كند

از بهاران كى شود سر سبز سنگ                        خاك شو تا گل برويى رنگ رنگ‏

سالها تو سنگ بودى دل خراش                           آزمون را يك زمانى خاك باش‏

 

دفتر اول مثنوی

شنبه هفتم شهریور 1388 |

 

نام حقم بست نه آن راى تو                                 نام حق را دام كردى واى تو

 

دفتر اول مثنوی

چهارشنبه چهارم شهریور 1388 |

 

امر حق را باز جو از واصلى                             امر حق را در نيابد هر دلى

 

دفتر اول مثنوی

سه شنبه سوم شهریور 1388 |

 

آن درم دادن سخى را لايق است                          جان سپردن خود سخاى عاشق است‏

نان دهى از بهر حق نانت دهند                           جان دهى از بهر حق جانت دهند

گر بريزد برگهاى اين چنار                               برگ بى‏برگيش بخشد كردگار

گر نماند از جود در دست تو مال                         كى كند فضل خدايت پاى مال‏

هر كه كارد گردد انبارش تهى                            ليكش اندر مزرعه باشد بهى‏

و آن كه در انبار ماند و صرفه كرد                      اشپش و موش و حوادث پاك خورد

اين جهان نفى است در اثبات جو                          صورتت صفر است در معنات جو

جان شور تلخ پيش تيغ بر                                  جان چون درياى شيرين را بخر

 

دفتر اول مثنوی

 

شنبه سی و یکم مرداد 1388 |

 

در معنى اين حديث كه اغتنموا برد الربيع الى آخره‏

گفت پيغمبر ز سرماى بهار                                تن مپوشانيد ياران زينهار

ز آن كه با جان شما آن مى‏كند                            كان بهاران با درختان مى‏كند

ليك بگريزيد از سرد خزان                                كان كند كاو كرد با باغ و رزان‏

راويان اين را به ظاهر برده‏اند                            هم بر آن صورت قناعت كرده‏اند

بى‏خبر بودند از جان آن گروه                             كوه را ديده نديده كان بكوه‏

آن خزان نزد خدا نفس و هواست                         عقل و جان عين بهار است و بقاست‏

مر ترا عقل است جزوى در نهان                        كامل العقلى بجو اندر جهان‏

جزو تو از كل او كلى شود                                عقل كل بر نفس چون غلى شود

پس به تاويل اين بود كانفاس پاك                          چون بهار است و حيات برگ و تاك‏

از حديث اوليا نرم و درشت                               تن مپوشان ز آن كه دينت راست پشت‏

گرم گويد سرد گويد خوش بگير                          تا ز گرم و سرد بجهى وز سعير

گرم و سردش نو بهار زندگى است                       مايه‏ى صدق و يقين و بندگى است‏

ز آن كه زو بستان جانها زنده است                       اين جواهر بحر دل آگنده است‏

بر دل عاقل هزاران غم بود                               گر ز باغ دل خلالى كم شود

 

دفتر اول مثنوی

 

 

پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388 |

 

اين همه گفتيم ليك اندر بسيچ                               بى‏عنايات خدا هيچيم هيچ‏

بى‏عنايات حق و خاصان حق                              گر ملك باشد سياه استش ورق‏

اى خدا اى فضل تو حاجت روا                           با تو ياد هيچ كس نبود روا

اين قدر ارشاد تو بخشيده‏اى                                تا بدين بس عيب ما پوشيده‏اى‏

قطره‏اى دانش كه بخشيدى ز پيش                         متصل گردان به درياهاى خويش‏

قطره‏اى علم است اندر جان من                           وارهانش از هوا وز خاك تن‏

 

از دفتر اول مثنوی

 

دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388 |

 

قافيه انديشم و دل دار من                                   گويدم منديش جز ديدار من‏

خوش نشين اى قافيه انديش من                            قافيه‏ى دولت تويى در پيش من‏

حرف چه بود تا تو انديشى از آن                         حرف چه بود خار ديوار رزان‏

حرف و صوت و گفت را بر هم زنم                     تا كه بى‏اين هر سه با تو دم زنم‏

آن دمى كز آدمش كردم نهان                              با تو گويم اى تو اسرار جهان‏

آن دمى را كه نگفتم با خليل                               و آن غمى را كه نداند جبرئيل‏

آن دمى كز وى مسيحا دم نزد                             حق ز غيرت نيز بى‏ما هم نزد

ما چه باشد در لغت اثبات و نفى                          من نه اثباتم منم بى‏ذات و نفى‏

من كسى در ناكسى دريافتم                                پس كسى در ناكسى دربافتم‏

جمله شاهان بنده‏ى بنده‏ى خودند                           جمله خلقان مرده‏ى مرده‏ى خودند

جمله شاهان پست، پست خويش را                       جمله خلقان مست، مست خويش را

مى‏شود صياد، مرغان را شكار                           تا كند ناگاه ايشان را شكار

بى‏دلان را دلبران جسته به جان                           جمله معشوقان شكار عاشقان‏

هر كه عاشق ديدى‏اش معشوق دان                       كو به نسبت هست هم اين و هم آن‏

تشنگان گر آب جويند از جهان                            آب جويد هم به عالم تشنگان‏

چون كه عاشق اوست تو خاموش باش                   او چو گوشت مى‏كشد تو گوش باش‏

بند كن چون سيل سيلانى كند                              ور نه رسوايى و ويرانى كند

من چه غم دارم كه ويرانى بود                            زير ويران گنج سلطانى بود

غرق حق خواهد كه باشد غرق‏تر                         همچو موج بحر جان زير و زبر

زير دريا خوشتر آيد يا زبر                                تير او دل كش تر آيد يا سپر

پاره كرده‏ى وسوسه باشى دلا                             گر طرب را باز دانى از بلا

گر مرادت را مذاق شكر است                            بى‏مرادى نه مراد دل بر است‏

هر ستاره‏ش خونبهاى صد هلال                          خون عالم ريختن او را حلال‏

ما بها و خونبها را يافتيم                                   جانب جان باختن بشتافتيم‏

اى حيات عاشقان در مردگى                              دل نيابى جز كه در دل بردگى‏

من دلش جسته به صد ناز و دلال                         او بهانه كرده با من از ملال‏

گفتم آخر غرق تست اين عقل و جان                     گفت رو رو بر من اين افسون مخوان‏

من ندانم آن چه انديشيده‏اى                                 اى دو ديده دوست را چون ديده‏اى‏

اى گران جان خوار ديده ستى و را                       ز آن كه بس ارزان خريده ستى و را

هر كه او ارزان خرد ارزان دهد                         گوهرى طفلى به قرصى نان دهد

غرق عشقى‏ام كه غرق است اندر اين                    عشقهاى اولين و آخرين‏

مجملش گفتم نكردم ز آن بيان                             ور نه هم افهام سوزد هم زبان‏

من چو لب گويم لب دريا بود                              من چو لا گويم مراد الا بود

من ز شيرينى نشستم رو ترش                            من ز بسيارى گفتارم خمش‏

تا كه شيرينى ما از دو جهان                              در حجاب رو ترش باشد نهان‏

تا كه در هر گوش نايد اين سخن                          يك همى‏گويم ز صد سر لدن‏

 

دفتر اول مثنوی

 

یکشنبه هجدهم مرداد 1388 |

 

سيل چون آمد به دريا بحر گشت                          دانه چون آمد به مزرع گشت كشت‏

چون تعلق يافت نان با بو البشر                           نان مرده زنده گشت و با خبر

موم و هيزم چون فداى نار شد                            ذات ظلمانى او انوار شد

سنگ سرمه چون كه شد در ديده‏گان                     گشت بينايى شد آن جا ديدبان‏

اى خنك آن مرد كز خود رسته شد                        در وجود زنده‏اى پيوسته شد

واى آن زنده كه با مرده نشست                            مرده گشت و زندگى از وى بجست‏

چون تو در قرآن حق بگريختى                           با روان انبيا آميختى‏

هست قرآن حالهاى انبيا                                    ماهيان بحر پاك كبريا

ور بخوانى و نه‏اى قرآن پذير                             انبيا و اوليا را ديده گير

ور پذيرايى چو بر خوانى قصص                        مرغ جانت تنگ آيد در قفص‏

مرغ كاو اندر قفس زندانى است                          مى‏نجويد رستن از نادانى است‏

روحهايى كز قفسها رسته‏اند                               انبياى رهبر شايسته‏اند

از برون آوازشان آيد ز دين                                  كه ره رستن ترا اين است اين‏

ما به دين رستيم زين ننگين قفس                     جز كه اين ره نيست چاره‏ى اين قفس‏

خويش را رنجور سازى زار زار                               تا ترا بيرون كنند از اشتهار

كه اشتهار خلق بند محكم است                          در ره اين از بند آهن كى كم است‏

 

دفتر اول مثنوی

 

 

دوشنبه پنجم مرداد 1388 |

 

هم زبانى خويشى و پيوندى است                     مرد با نامحرمان چون بندى است‏

اى بسا هندو و ترك هم زبان                              اى بسا دو ترك چون بيگانگان‏

پس زبان محرمى خود ديگر است                       هم دلى از هم زبانى بهتر است‏

غير نطق و غير ايما و سجل                               صد هزاران ترجمان خيزد ز دل‏

 

دفتر اول مثنوی

 

پنجشنبه یازدهم تیر 1388 |

 

دلم میخواد هر طور شده دکتر الهی قمشه ای رو ببینم.

اگه نتونم ایشون رو ببینم...

نه، باید ببینمشون، هزار تا سوال دارم که فقط ایشون جوابشو می دونن.

اصلاً نفس این آدم باید به من بخوره، کی از ایشون بهتر؟ من که هیچ کس رو سراغ ندارم!

خدایا کمکم کن تا برم. خدایا کمک کن تا قبول کنه، افتخار بده و استاد من بشه.

 

چهارشنبه دهم تیر 1388 |

 

مطلب زیر از سایت شفا گرفته شده است:

دختر كوچولوی صاحبخانه از آقای "كی " پرسيد:
اگر كوسه ها آدم بودند با ماهی های كوچولو مهربان تر ميشدند؟
آقای كی گفت: البته! اگر كوسه ها آدم بودند
توی دريا برای ماهيها جعبه های محكمی ميساختند
همه جور خوراكی توی آن ميگذاشتند
مواظب بودند كه هميشه پر آب باشد
هوای بهداشت ماهی های كوچولو را هم داشتند.


برای آنكه هيچوقت دل ماهی كوچولو نگيرد
گاهگاه مهمانی های بزگ بر پا ميكردند
چون كه
گوشت ماهی شاد از ماهی دلگير لذيذتر است.
برای ماهی ها مدرسه ميساختند
و به آنها ياد ميدادند
كه چه جوری به طرف دهان كوسه شنا كنند.


درس اصلی ماهيها اخلاق بود
به آنها می قبولاندند
كه زيبا ترين و باشكوه ترين كار برای يك ماهی اين است
كه خودش را در نهايت خوشوقتی تقديم يك كوسه كند.
به ماهی كوچولو ياد ميدادند كه چطور به كوسه ها معتقد باشند
و چه جوری خود را برای يك آينده زيبا مهيا كنند
آينده ای كه فقط از راه اطاعت به دست مياييد.


اگر كوسه ها آدم بودند
در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت
از دندان كوسه تصاوير زيبا و رنگارنگی می كشيدند.
ته دريا نمايشنامه ای به روی صحنه مياوردند كه در آن ماهی كوچولو های قهرمان،
شاد و شنگول به دهان كوسه ها شيرجه ميرفتند
همراه نمايش آهنگهای محسور كننده ای هم مينواختند كه بی اختيار
ماهيهای كوچولو را به طرف دهان كوسه ها ميكشاند.


در آنجا بی ترديد مذهبی هم وجود داشت
كه به ماهيها می آموخت:
"زندگی واقعی در شكم كوسه ها آغاز ميشود"


برتولت برشت

 

دوشنبه هشتم تیر 1388 |

 

گفت استاد احولى را كاندر آ                               رو برون آر از وثاق آن شيشه را

گفت احول ز ان دو شيشه من كدام                       پيش تو آرم بكن شرح تمام‏

گفت استاد آن دو شيشه نيست رو                         احولى بگذار و افزون بين مشو

گفت اى استا مرا طعنه مزن                               گفت استا ز ان دو يك را در شكن‏

شيشه يك بود و به چشمش دو نمود                       چون شكست او شيشه را ديگر نبود

چون يكى بشكست هر دو شد ز چشم                     مردم احول گردد از ميلان و خشم‏

خشم و شهوت مرد را احول كند                          ز استقامت روح را مبدل كند

چون غرض آمد هنر پوشيده شد                          صد حجاب از دل به سوى ديده شد

چون دهد قاضى به دل رشوت قرار                      كى شناسد ظالم از مظلوم زار

 

 دفتر اول مثنوی

 

شنبه ششم تیر 1388 |

 

شاد باش اى عشق خوش سوداى ما                   اى طبيب جمله علت هاى ما

اى دواى نخوت و ناموس ما                                  اى تو افلاطون و جالينوس ما

 

 

 دفتر اول مثنوی

 

 

یکشنبه سی و یکم خرداد 1388 |

راهنمایی

 

این مطلب در جواب یک دوست به نام «پروانک» هست که پرسیده بودن چطور در رشته سلولی و مولکولی که مورد علاقه ایشون هم هست مجاز شدم.

دوست عزیز چون آدرس ایمیلتون رو ننوشته بودین من همین جا جوابتون رو میدم، امیدوارم مفید واقع بشه.

برای قبول شدن در رشته سلولی و مولکولی شما باید ۵ عنوان درسی رو بخونید (متأسفانه الان دفترچه آزمون سراسری کنار دستم نیست، اگه جایی اشتباه کردم در اولین فرصت تصحیحش می کنم)، که عبارتند از:

۱- سلولی و مولکولی با ضریب ۴

۲- ژنتیک با ضریب ۲

۳- بیوشیمی با ضریب ۵/۱

۴- بیوفیزیک با ضریب ۱

۵- زبان با ضریب ۲

 

برای سلولی و مولکولی من خودم کتاب دکتر احمد مجد و کتاب مریم خالصی رو خوندم. (مریم خالصی کتاب های مختلفی داره که در مورد ژنتیک و سلولی و مولکولی هستن که هر دو خوبن فقط کتاب ژنتیک منحصراً به موضوع ژنتیک مولکولی سلول پرداخته یعنی DNA و RNA و پروتئین، اما در کتاب سلولی و مولکولی علاوه بر مباحثی که ذکر شد، اندامک های سلولی هم بهش اضافه شده. هر دو کتاب  در پایان هر فصل تست طبقه بندی شده همراه با پاسخ تشریحی دارند که فوق العاده مفیده).

من توصیه می کنم این کتاب سلولی و مولکولی مریم خالصی رو (البته همین چاپش که جدید هست، چون چاپ قدیمیش خیلی غلط داره) بگیرید و حتما کتاب مجد رو هم چند بار مطالعه کنید.

 

در مورد ژنتیک هم کتاب های زیادی هست و بسته به اینکه رشته مورد نظرتون ژنتیک یا سلولی هست می تونید کتاب های زیر رو مطالعه کنید:

۱- ژنتیک دکتر تقی آساد

۲- ژنتیک گیتی امتیازی (که فقط ۶ فصل اولش مهمه که اون هم در مورد ژنتیک مولکولی بحث کرده و موضوعاتی مثل ژنتیک جمعیت، ژنتیک بیماری ها، توارث و مسئله های ژنتیکی و .... رو نداره و در عوض در ۶ فصل دیگه کتاب در مورد مهندسی ژنتیک صحبت کرده که پایه کار آزمایشگاهی هست و هیچ کدوم از این اطلاعات مورد نیاز داوطلب کنکور ارشد نیست بجز تعداد خاصی از داوطلبان رشته «ژنتیک انسانی» کنکور ارشد پزشکی «وزارت بهداشت» که سوالاتشون خیلی با گرایش ژنتیک در کنکور وزارت علوم تفاوت داره).

۳- ژنتیک دکتر سیدنا (مباحثی مشابه با کتاب دکتر آساد داره)

۴- ژنتیک استانسفیلد (که بیشتر در مورد مسائل ژنتیک هست)

 

در مورد درس بیوشیمی هم ۳ تا رفرنس هست که خیلی حجیم و کامل هست اما خوندنش به درد نمی خوره چون هیچ کس نمی تونه اونا رو بخونه و بره سر جلسه کنکور بشینه، مطمئن باشید.

در عوض باید کتاب های خلاصه بیوشیمی (دقت کنید کتاب نه جزوه!) و گزیده نکات بیوشیمی رو خوند که تو بازار زیادن مثل کتاب آقای نجات شکوهی و کتاب دکتر پروین پاسالار.  (منابع دیگه ای هم هستن که متأسفانه حضور ذهن ندارم). البته باید این رو هم در نظر گرفت که کتابای بیوشیمی از دو جنبه نوشته شدن: یک گروه بیوشیمی پایه هستن و گروه دیگه بیوشیمی بالینی، که مسلماً برای کنکور وزارت علوم باید بیوشیمی پایه خوند.

کتابی هم هست که سال ۸۷ برای اولین بار چاپ شد. یا اسم خود کتاب سیب هست یا اسم انتشاراتش، اما مدیر تألیف این کتاب آقای رضا میر حافظ هستن که از هم دانشگاهی سال بالاتر من بودن که الان مقطع کارشناسی ارشدشون رو تموم کردن و احتمالاً به زودی دانشجوی دکترا میشن. این کتاب در واقع در قالب درسنامه های مختلف برای گرایش های مختلف زیست شناسی تهیه شده که بخش بیوشیمی کتاب بی نهایت عالی و مختصر در ۱۲۵ صفحه نوشته شده که حتماً توصیه می کنم بخونیدش.

درباره بیوفیزیک هم که رفرنس معلوم هست: کتاب دکتر حسین دخت (از اساتید دانشگاه فردوسی مشهد)

اما زبان... که خیلی ها ازش می ترسن و به همین خاطر کنار میزارنش غافل از اینکه در قبول شدن یا نشدنشون کاملاً موثر هست.

من پیشنهاد می کنم حتماً کتاب 504 رو بخونید، حتی اشکالی نداره کتاب ترجمه شدش رو بگیرید اما ابتدا خودتون معنی تمام لغات رو از دیکشنری پیدا کنید و بعد جمله رو ترجمه کنید و بعد اگر جایی براتون نا مفهوم بود به ترجمه خود کتاب مراجعه کنید. این کتاب ۴۲ تا درس داره که هر درس شامل ۱۲ تا لغت کاملاً کاربردی و پایه میشه و در آخر کتاب هم ۱۲۵ تا لغت اضافه و خیلی مهم داره. سعی کنید در یک برنامه ۴۲ روزه کتاب رو تموم کنید و بعد دور کنید. (از تمرین های کتاب غافل نشین و حتماً اونا رو بعد از هر درس حل کنید. بعداً خودتون متوجه تأثیر معجزه آساشون میشین).

اگر دانشجوی پیام نور هستین کتاب زبان عمومیتون رو دست کم نگیرید و با دقت بخونید (حتی سی دی مربوط به کتاب رو هم بگیرید و با تلفظ ها هم آشنا بشین) چون این کتاب چیزی از کتاب 504 کم نمیاره.

 

با توجه به اینکه الان خیلی دیر وقته و من فردا باید برم کتابخونه همین جا خداحافظی می کنم.

امیدوارم پروانک عزیز جوابشون رو گرفته باشن.

اگه تونستم چند روز آینده این مطلب رو کاملتر می کنم و در مورد نحوه درس خوندن برای کنکور ارشد هم چند خطی از تجربیات خودم می نویسم.

 

سه شنبه نوزدهم خرداد 1388 |

اگر به درستی زندگی کرده باشی...

 

«مرگ، مسئله ای نیست

اگر به درستی زندگی کرده باشی.»

(یک عاشقانه آرام، نادر ابراهیمی)

 

سال پیش در چنین روزی نادر ابراهیمی از بین ما رفت.

روحش شاد و یادش گرامی.

 

 

با هر آنچه آغاز کنی

  بر همان خواهی بود...

 

یکشنبه هفدهم خرداد 1388 |

دلم تو را می خواهد...

 

دلم تو را می خواهد...

 

نگو که نمی دانی دلم تو را می خواهد!

دلم تو را می خواهد و کوه را

تو را می خواهد و ترنم خوش رود را

تو را می خواهد و نسیم را

آن هنگام که در گوش درختان پچ پچ می کند

آن هنگام که با دریا می آمیزد و موج می شود

دلم تو را می خواهد همه جا  

تو را می خواهد نگو که نمی دانی!

 

دلم که تو را می خواهد شعر می شود و به سویت پر می کشد

نگو که شعر دل مرا دوست نداری که داری

 

ساعت ۸ صبح باید کتابخونه حرم باشم، دیرم شده، اما این شعر ناگهانی اومد و اگه الان نمی نوشتمش شاید دیگه هیچ وقت کلماتش پشت سر هم ردیف نمی شدن.

 

 

اضافه شده در روز جمعه ۸ خرداد ۸۸:

"دلم ترا میخواهد و دراین خواستن
دیرزمانی است که می تپد
نگو که صدای تپیدنش را نمی شنوی"

ممنون از دوست خوبم آقا سهیل (نویسنده دو وبلاگ صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن و صبح بهاری)، که این بند شعر رو در ادامه شعر من گفتن.

 

(خیلی کلکی ها... همه دوسِت دارن)

 

پنجشنبه هفتم خرداد 1388 |

مجاز شدم

سلام

الان رفتم نتایج اولیه کنکور کارشناسی ارشد رو دیدم.

(قابل توجه بعضی دوستان که نمی دونن: من زیست شناسی عمومی خوندم)

تو سه تا گرایش مجاز شدم:

۱- علوم سلولی و مولکولی

۲- بیوشیمی

۳- علوم گیاهی

 

البته رشته مورد نظر من بیوتکنولوژی گرایش میکروبی بود که متاسفانه مجاز نشدم و حالم گرفته شد

 

جالب اینجاست که من حتی یک سئوال مربوط به گیاهی رو جواب ندادم، چون اصلا خوشم نمیاد اما تو رشته علوم گیاهی مجاز شدم .

انگار اصلا لازم نیست برای گیاهی یا جانوری بخونی و نخونده هم قبول میشی!

البته تو مجموعه رشته های زیست شناسی این دو رشته فوق الذکر تاپ نیستن و معمولا با درصد های خیلی پایین و کم داوطلب ها قبول میشن و به خاطر اینکه همه خیلی راحت تو این رشته های گیاهی و جانوری قبول میشن، الان کلی فراغ التحصیل تو این رشته ها داریم که عملا مدرکشون به هیچ دردشون نمیخوره!

 

۲۸ خرداد کنکور کارشناسی ارشد وزارت بهداشت برگزار میشه، امیدوارم بتونم اونو قبول بشم، چون هدف اصلیم اونه نه کنکور وزارت علوم.

خدایا... این چند روزه باقیمونده تا کنکور رو بهم کمک کن، مثل همیشه که لطف و رحمتت شامل حال من بوده، تا بتونم تو رشته و دانشگاه مورد نظرم قبول بشم.

 

شنبه دوم خرداد 1388 |

Die Slowly

 

شعرى از پابلو نرودا

این شعر در واقع به زبان اسپانیایی است و ترجمه های متفاوتی از آن به زبان انگلیسی وجود دارد.

ترجمه زیر برداشتی آزاد از ترجمه ای از احمد شاملو و چند ترجمه انگلیسی با توجه به مفهوم کلی شعر است.

 

به آرامی آغاز به مردن می ‌كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی و موسیقی طبیعت  گوش فرا ندهی
اگر برای خودت ارزشی قائل نباشی

 

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی

زمانی كه خودباوری، عزت نفس را در خودت بكشی،
وقتي نگذاری ديگران به تو كمك كنند.

وقتی تمام  روزها رو با نفرین به بخت بدت بگذرونی و

از بارون بد شانسی ها که تمومی نداره

 

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی

اگر برده ‏ی عادات و عقایدت شوی،
اگر هميشه از يك راه تكراری بروی
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی

اگر در  زندگی هیچ وقت ریسک نکنی، راههای مختلف رو امتحان نکنی

و رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
یا اگر با دیگران برای آموختن و کسب تجربه صحبت نكنی

 

به آرامی آغاز به مردن می‏كنی

اگر قبل از این که کاری رو شروع کنی نسبت بهش بدبین باشی و اونو انجام ندی

اگر درباره ی چیزهایی که نمی دونی پرسش نکنی

اگر به سوالاتی که جوابشون رو میدونی پاسخ ندی

 

تو به آرامی آغاز به مردن می‏كنی
اگر از شور و حرارت و هیجان
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشمانت را به
درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌كنند،

دوری کنی

 

تو به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت و یا کاری که انجام میدهی
شاد نيستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر دنبال روياهایت نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ت ورای مصلحت‌انديشی رفتار کنی  

 

امروز زندگی را آغاز كن!

لازمه ی زندگی تلاش و مخاطره هست نه تنها یک نفس کشیدن ساده

امروز مخاطره كن!

امروز كاری كن!

نگذار كه به آرامی بميری!

 

جمعه بیست و پنجم اردیبهشت 1388 |

تولدم....

 

سلاااااااااااااااام بعد از یه مدت طولانی

حالتون چطوره؟ خوبین؟

این غیبت تقصیر من نبود. چند ماهی میشد که بلاگفا از رمز عبورم ایراد می گرفت و همش می گفت: اشتباهه. منم چند باری سعی کردم حتی برای مدیران بلاگفا هم ایمیل فرستادم تا مشکلم رو حل کنن، اما هیچ جوابی نیومد، تا اینکه دیگه از خیر وبلاگ گذشتم.

تو کامپیوتر خودم اسم کاربری و رمز عبورم save شده و من دیگه یادم نمیاد رمز عبورم چی بوده؟!! امروزم خیلی اتفاقی صفحه بلاگفا رو باز کردم و با همون اطلاعات save شده کار کردم و ناباورانه و در کمال تعجب دیدم که وارد بخش مدیریتی وبلاگم شدم!!!!! شاید اینم هدیه تولدم، از طرف بلاگفا بوده ...

پارسال روز تولدم برای خودم یه شعر گفتم که امسالم دوباره همونو میذارم:

روزهای کش دار و بلند و بی حوصله...

روزهای عجله و اضطراب و دلهره ....

روزهای خنده های از ته دل چون کودکان...

روزهای سیل گریه های بی امان...

روزهای رویایی به امید آینده....

روزهای دلتنگی برای گذشته...

روزهای صبح زود و بوی نان و چای داغ...

روزهای خواب و باز خواب و باز خواب....

روزهایی فقط من و خدا و تنهایی....

روزهایی شلوغ و پر هیاهو و مهمانی...

روزهایی با دوستان و شیطانی و بازی...

روزهایی آرام، با مامان و بابا و نازی...

روزهایی دل خسته از هر کار....

روزهایی از حس بودن سرشار...

روزهای پاییز و ابرهای ملال...

روزهای بهار و آفتاب زلال....

 

اگه تونستم و حس و حال شعر نوشتن داشتم امروز یه شعر دیگه می نویسم و ادامه همین مطلب می نویسم اما فعلا باید برم کتابخونه تا ۷ شب.

دعا کنید برام تا امسال حتما در اون رشته و دانشگاهی که می خوام، قبول بشم. یه کنکورم آخر بهمن ماه (کارشناسی ارشد سراسری) و یکی آخر خرداد سال دیگه هست (کارشناسی ارشد وزارت بهداشت، علوم پزشکی).

تا اینجا که خوب خوندم اگه خدا کمک کنه و بهتر هم بخونم انشالله قبول میشم.

شاد و سلامت باشین

 

پنجشنبه پنجم دی 1387 |

 

بیا وقتی برای عشق هورا می کشد احساس

به روی اجتماع بغض حسرت گاز اشک آور بیاندازیم

بیا با خود بیاندیشیم اگر یک روز تمام جاده های عشق را بستند

اگه یک سال چندین فصل برف بی کسی بارید

اگر یک روز نرگس در کنار چشمه غیبش زد

اگر یک شب شقایق مرد

تکلیف دل ما چیست؟

و من احساس سرخی می کنم چندیست

و من چندشب پیشتر در خوابم نزول عشق رو دیدم

چرا بعضی برای عشق دلهاشان نمی لرزد

چرا بعضی نمی دانند که این دنیا به تار مویه یک عاشق نمی ارزد

چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است

و در آن ذکر هم یاد خدا خالیست

و گویی میوه اخلاصشان کال است

چرا شغل شریف و رایج این عصر تجاریست

چرا در اقتصاد راکد  احساس این مکاره بازاران صداقت نیز دلالیست

کاش می شد لحظه ای پرواز کرد

حرفهای تازه را آغاز کرد

کاش می شد خالی از تشویش بود

برگ سبزی تحفهء درویش بود

کاش تا دل می گرفت و می شکست

عشق می آمد کنارش می نشست

کاش با هر دل ، دلی پیوند داشت

هر نگاهی یک سبد لبخند داشت

کاشکی لبخند ها پایان نداشت

سفره ها تشویش آب و نان نداشت

کاش می شد ناز را دزدید و برد

بوسه را با غنچه هایش چید و برد

کاش دیواری میان ما نبود

بلکه می شد آنطرف تر را سرود

کاش من هم یک قناری می شدم

در تب آواز جاری می شدم

بال در بال کبوتر می زدم

آنطرف تر ها کمی سر می زدم

با پرستو ها غزل خوان می شدم

پشت هر آواز پنهان می شدم

کاش همرنگ تبسم می شدم

در میان خنده ها گم می شدم

آی مردم من غریبستانیم

امتداد لحظه ای بارانیم

شهر من آن سو تر از پرواز هاست

در حریم آبی افسانه هاست

شهر من بویه تغزل می دهد

هر که می آید به او گل می دهد

دشتهای سبز وسعتهای ناب

نسترن نسرین شقایق آفتاب

باز این اطراف حالم را گرفت

لحظه پرواز بالم را گرفت

می روم آن سو تو را پیدا کنم

در دل آینه جایی وا کنم

 

 شعر از : دکتر انوشه

 

دوشنبه هجدهم شهریور 1387 |

آرام جانم می رود...

 

ای ساربان! آهسته رو، کارام جانم می رود

وان دل که با خود داشتم، با دلستانم می رود

 

من مانده ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او

گویی که نیشی دور از او، در استخوانم می رود

 

گفتم به نیرنگ و فسون، پنهان کنم ریش درون

پنهان نمی ماند که خون، بر آستانم می رود

 

محمل بدار ای ساروان، تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان، گویی روانم می رود

 

او می رود دامن کشان، من زهر تنهایی چشان

دیگر مپرس از من نشان، کز دل نشانم می رود

 

برگشت یار سر کشم، بگذاشت عیش ناخوشم

چون مجمری پر آتشم، کز سر دخانم می رود

 

با آن همه بیداد او، وین عهد بی بنیاد او

در سینه دارم یاد او، یا بر زبانم می رود

 

باز آی و بر چشمم نشین، ای دلستان نازنین

کاشوب و فریاد از زمین، بر آسمانم می رود

 

شب تا سحر می نغنوم، و اندرز کس می نشنوم

وین ره نه قاصد می روم، کز کف عنانم می رود

 

گفتم بگریم تا ابل، چون خر فرو ماند به گل

وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می رود

 

صبر از وصال یار من، برگشتن از دلدار من

گر چه نباشد کار من، هم کار از آنم می رود

 

در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می رود

 

یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387 |

آیریلیق...

 

فکرنن گجلر یا تا بیلمیرم


بو فیکری باشیمدان
آتا بیلمیرم

نئینرییم کی سنه چاتا بیلمیرم

آیریلیق ، آیریلیق آمـــان آیریلیق

هر بیر دردن اولار یامـان آیریلیق

اؤزوندور هیجریندن قارا گئجه لر

بیلمیرم من گئدیم هارا گئجه لر

ووروبــــدور قلبیمه یارا گئجه لـر

آیریلیق ، آیریلیق آمـــان آیریلیق

هر بیر دردن اولار یامـــان آیریلیق

 

 

شب ها از فکر تو نمی تونم بخوابم
این فکر را نمی تونم از سرم بیرون کنم
شب ها از عشق تو نمی تونم بخوابم
این عشقو نمی تونم از سرم بیرون کنم
چه کار کنم که به تو نمی تونم برسم ؟
جدایی جدایی امان از جدایی
هر دل از درد می میره وای از جدایی
شب ها از دوری تو دراز و طولانی است
نمی دونم که شب ها به کجا پناه ببرم
شبها به درد من زخم زده اند
شبها به درد من زخم زده اند
جدایی جدایی امان از جدایی
هر دل از درد می میره وای از جدایی

 

چند وقتی هست که این ترانه ذهن منو پر کرده ، یعنی از وقتی که این ترانه رو با اجرای آقای حنیف قلعه ای (پسر استاد عزیزم آقای حمید قلعه ای) و آقای بهزاد شادان، شنیدم.

البته این ترانه یکی از چند ترانه زیبا و دلنشینی هست که توسط گروه کر نیما در بهار سال ۸۴ اجرا شده و من اون زمان نتوستم برم و ببینم اما سی دی اون اجرا رو دیدم و شیفته این ترانه ترکی شدم.

 

چهارشنبه نهم مرداد 1387 |

نادر ابراهیمی درگذشت...

 

استاد نادر ابراهیمی، که عاشق خودش افکارش و نوشته هاش بودم امروز از بین ما رفت...

همین چند دقیقه پیش تو ماشین بودم که این خبرو از رادیو شنیدم، خیلی ناراحت شدم، دلم میخواد گریه کنم...

از زمستون سال ۸۳ که با خوندن گزیده ای از عبارات و جملات ناب و بی نظیرش، باهاش آشنا شدم، تا حالا بیشتر کتاباشو خوندم: "آتش، بدون دود" ، "یک عاشقانه آرام" ، "بار دیگر، شهری که دوست می داشتم" ، "چهل نامه کوتاه به همسرم" ، "آرش در قلمرو تردید" و ....

از اون موقع تا حالا به هر اهل دلی هم که می رسم توصیه می کنم حتماً کتابای نادر ابراهیمی رو بخونه چون از یه جنس دیگه ای هستن.

استاد گرامی، روحت شاد....

 

 http://naderebrahimi.info/

وب سایت نادر ابراهیمی

 

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8703140001

 

 

http://www.adabkade.com/library/ebrahimi/40-nameh/01.html

کتاب: چهل نامه کوتاه به همسرم

 

http://naderebrahimi.info/bookad.htm

آثار نادر ابراهیمی

 

پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387 |

انشاالله سال دیگه...

 

بالاخره شماره داوطبیمو پیدا نکردم و با شماره پروندم وارد شدم و کارنامه و درصدهای ناپلئونیمو رویت کردم (این شکل گریه برای خنده بود، اونای که منو میشناسن میدونن که من اهل اشک ریختن و گریه زاری برای این چیزا نیستم )

 

البته بگم ها... حالا موضوع محرمانه بود، اما میگم دیگه ولش کن... از طرف سازمان سنجش برام نامه فرستادن گفتن شما امسال قبولی اما برای اینکه روحیه دوستات تضعیف نشه و خودت چشم نخوری، امسال نیا دانشگاه ، بذار سال دیگه بیا... منم که بچه خوووووووووووووووب، حرفشونو گوش کردم

 

نگفتین، شما چی کار کردین؟ قبول شدین یا نه؟

چهارشنبه یکم خرداد 1387 |

بالاخره نتایج اعلام می شود....

 

ساعت ۶ بعد از ظهر فردا، یعنی سه شنبه ۳۱/۲/۸۷  نتایج کنکور کارشناسی ارشد سال ۸۷ اعلام میشه.

برای اطلاعات بیشتر لطفاً به لینک زیر مراجعه کنید:

http://82.99.202.130/Arshad/1387/870230_01.php

 

 از تمام دوستان وبلاگی، اینترنتی، هم کلاسی، هم دانشگاهی، هم کتاب خانه ای، دوستان در حد سلام و احوال پرسی، دوستان صمیمی و بقیه دوستان که الان به ذهنم نمیرسه، خواهش می کنم اگه قبول شدید به منم خبر بدید، خیلی خوشحال میشم.

 

 

راستی، کسی نمی دونه من شماره داوطلبیمو کجا یادداشت کردم؟؟؟!!!

 

دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 |

خدای مهربون شکرت

 

الله بارون....

 

 

تو خونه نشسته بودم و داشتم درس می خوندم که یه دفعه بارون گرفت.

دو روزه که هوای مشهد بارونیه... خدایا شکرت... خدای مهربون که تمام هست و نیست مایی... متشکرم از اینکه عاشق ما هستی، ممنونم که چشماتو روی کارای بد ما می بندی و اونا رو به دل نمی گیری و کافیه که از ته دل بگیم الله بارون... تا باز مثله همیشه مشمول لطف و رحمت بی حد و حسابت بشیم.

خدایا به خاطر آدمای مهربون و ساده دلت، از سر تقصیر ما بگذر و دل اونا رو شاد کن و ما رو شرمنده لطف خودت کن.

 

الله بارون....

 

الله بارون...

 

الله بارون....

 

الله بارون....

 

الله بارون...

 

الله بارون...

 

 

 

پی نوشت:

باران خواهي در استان بوشهر  

گاو ربایی به قصد باران

 

یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387 |

ما انسان ها کجای این دنیا ایستاده ایم؟

 

یک روز طی وب گردی های معمولم، به وبلاگی برخوردم که نویسندش چند تا عکس توی یکی از مطالبش قرار داده بود که ناخودآگاه منو به فکر فرو برد .

 

به نظر شما ما انسان ها کجای این دنیا ایستاده ایم؟

 

من جواب این سئوال رو می دونم، اگر شما هم مایلید بدونید بهتره با دقت به این عکس ها نگاه کنید.

 

در این عکس شما حجم زمین رو در برابر زهره، مریخ، عطارد و پلوتو می بینید.

 

این عکس هم سیاره زمین رو در برابر دیگر سیارات منظومه شمسی نشون میده که عبارتند از مشتری، زحل، اورانوس، نپتون و سیارات ردیف پایین هم که در عکس قبل بودند.

 

این عکس حجم سیارات رو در برابر خورشید مقایسه کرده. زمین با فلش مشخص شده است.

 

حالا خورشید با ستاره های بزرگتر دیگری مقایسه شده است.

 

و در انتها ستاره های خیلی بزرگ در عکس قبل با غول های آتشین و سرخ دیگری مقایسه شده اند که خورشید با تمام عظمتش در برابر آنها به اندازه اثری است که مداد روی کاغذ به جا می گذارد و نقطه ای به وجود می آورد و حتی از این هم کوچکتر.

 

ضمناً لازم به ذکره  این اطلاعاتی که عکس ها بر پایه اونا ساخته شدند فقط از جاهایی از فضا تهیه شدند که با تجهیزات مختلف قابل رصد کردن بودند. منظورم اینه که با تمام پیشرفتی که علم تا حالا داشته، بشر موفق به رویت و رصد تنها 4% از فضا شده و بقیه فضا مثل رازی سر به مهر مونده. حتی همین 4%  هم از میلیاردها ستاره و سیاره و کهکشان و سیاه چاله تشکیل شده که در برابر اونا زمین که هیچ، حتی خورشید هم از کوچکی و ناچیزی به چشم نمیاد.

حالا که این عکسها رو دیدید، لطفاً بگین ما کجای این جهان هستیم؟

می خواهیم به کجا برسیم؟

این همه جنگ و قتل و خونریزی چه علتی داره؟

چرا نژاد پرست و متعصب هستیم؟

چرا با بقیه مردم دشمنی می کنیم؟

بی عدالتی ها و حق کشی ها از کجا نشأت می گیره؟

برای چی به هم بدی می کنیم و چشم دیدن موفقیت دیگران رو نداریم؟

چرا از صبح تا شب بدون هیچ استراحتی کار می کنیم تا پول و ثروتی جمع کنیم؟

با این ثروت می خواهیم چه کنیم؟ کجا و چه چیزی رو بخریم؟ ماشین، خونه، ویلا، برج، هواپیما و جزیره اختصاصی، قاره ها، اصلاً زمین.... کجا رو... چی رو؟

مگه ما آدما چقدر عمر می کنیم؟

متوسط عمر ما، البته با نگاه خوش بینانه بیشتر از 80 سال که نیست، هست؟

به نظر شما 80 سال، در زمان یعنی چقدر؟

وقتی که با همین علم ناقص بشری به این نتیجه رسیدند که از عمر سیارات و شکل گیری زمین میلیاردها سال میگذره، به نظر شما 80 سال در مقایسه با این زمان چقدره؟ به اندازه یک روز ؟ چند ساعت؟ یک ساعت؟ یک دقیقه؟ یا اندازه یک چشم بر هم زدن؟

زمان به سرعت سپری میشه و عمرهای ما آدم ها لحظه به لحظه به آخر خودش نزدیک و نزدیکتر میشه. جوری که تا چشم بهم می زنی، می بینی دیگه هیچ فرصتی نداری و می میری، یعنی می میریم، به همین سادگی.

حالا تنها چیزی که می مونه اینه که این فرصت کوتاه عمرت رو چه جوری گذروندی؟

چند تا دل شکستی؟

به داد چند نفر رسیدی؟

چقدر در زندگی دیگران تأثیرات مثبت و منفی گذاشتی؟

چه چیزی فهمیدی؟

آیا واقعاً از اون استعدادهایی که خدا بهت هدیه کرده، استفاده کردی یا نه، اینقدر درگیر فرعیات شدی که از اون چیزی که لایقش بودی و باید بهش می رسیدی، فرسنگ ها فاصله گرفتی و شایدم گمش کردی!

 

حالا دوباره سئوالمو تکرار می کنم و این بار جواب تازه ای بهش میدم: براستی ما انسان ها کجای این دنیا ایستاده ایم ؟

 

 

مهربان خدای من، اگر تو نباشی حتی یک لحظه، ما هم هیچ و پوچیم، اما اگر تو باشی، مثل همیشه که هستی، مثل همیشه که عاشقی، نه تنها هستیم، بلکه از همه چیز و همه کس بهتر و با عظمت تر هستیم، به طوری که کائنات با تمام شکوه و اقتدارش در پیش پای ما به زانو در می آید و دیگر چیزی نمی ماند که برایش غصه دار باشیم و حسرت بکشیم.

 

خدای من با تو، هر کجای این دنیا ایستاده باشیم راضی هستیم و آرام و دلگرم، و بی تو هر کجای این دنیا ایستاده باشیم، هیچ چیز نمی تواند خاطر پریشان و مشوش ما را لحظه ای آرامش بخشد.

 

 

((این مطلب رو خرداد امسال برای نشریمون  «ژنوم»  نوشتم و تو نشریه چاپ شد. خیلی دلم می خواست یه بار هم اینجا نوشته بشه. منتظر یه فرصت بودم و  زمانی بهتر از این روزها که در آستانه بهار 87 هستیم پیدا نکردم. به این امید که در سال جدید بیشتر فکر کنیم.))

 

 

 

یک خبر داغ:

همکار نویسنده برای خودش یک وبلاگ ساخته و از این به بعد در وبلاگ خودش «بیدل» می نویسه.

براش آرزوی موفقیت می کنم.

 

چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386 |

یک حس خوب....

 

عاشقش شدم...

از همان لحظه اول...

عشق در برخورد اول...

همان احساس گمشده ای بود که مدت ها در پی اش بودم...

شب و روز...

حالا آرام و متین در تمام دل و جانم ریشه دوانده....

چه حس خوبیست این دوست داشتن...

احساس قدرت می کنم، می توانم همه دنیا را با یک اشاره اش زیر و رو کنم.

وقتی طنین صدایش در گوشم می پیچد از خود بی خودم می کند، مدهوش می شوم...

دیگر از من چیزی باقی نمی ماند...

هر چه هست اوست...

و باز با یک نگاهش جان می گیرم...

دلربا و رویایی است...

درست همان طور که باید می بود...

همانطور که همیشه دلم می خواست...

 

 

عجبا که موسیقی چه تأثیری بر روح آدمی دارد!

و عجبا که چرا تا به حال پیدایش نکرده بودم...

 

اما مهم نیست چقدر طول کشید، مهم این است که بالاخره زمانش رسید و من خوشحالم که یافتمش...

 

اگر دل و جانتان در هوس شرابی هفت ساله است، همان می نابی که ساقی در جام هر کسی نمی ریزد، پیشنهاد می کنم کمی از آثار ریچارد کلایدرمن را بنوشید، که بعد از آن در مستی ابدی غوطه ور خواهید بود.

 

 

 

از دو نفر به خاطر این حس خوب سپاس گزارم،

عزیزی که روح مرا شناخت و صمیمانه پیشنهاد کرد تا مجموعه آثار ریچارد کلایدرمن را بشنوم.

و دوستی که بی ریا و در نهایت لطف مجموعه آثار کلایدرمن را در کمترین زمان ممکن به من رساند. 

 

و از مهربان خدایم سپاسگذارم که گویی دارد فصلی جدید از زندگیم را رقم می زند.    

 

 

 

 

و حالا این منم با عشقی که از پس خاکستر سالها دوباره زبانه می کشد و مرا بیش از پیش محسور می گرداند....

عشق به موسیقی... پاره ای از وجودم...

 

جمعه دهم اسفند 1386 |

خدایا... ممنون که با من حرف زدی

 

دیشب ازت خواستم با من حرف بزنی و چه زیبا امروز با من حرف زدی... درست به همون اندازه که دلم می خواست ازت بشنوم، درست به همون اندازه که دلم می خواست دل گرمی بهم بدی...

 

و چه زیبا از زبان حافظ گفتی، باز هم همون غزلی رو که مهر سال 80 وقتی تازه وارد پیش دانشگاهی شده بودم تو گوشم زمزمه کردی.... بعد از 6 سال دوباره نیت کردم و همین غزل، مایه امیدواری و دلگرمیم شد، غزلی که یه دنیا معنی پشت هر کلمه اش هست....

 

وقتی بعد از نیت کردن دیوان حافظ رو باز کردم و بعد از گفتن بسم الله چشامو باز کردم ببینم خواجه چه غزلی رو برام انتخاب کرده یه آن یاد اون سال افتادم و اشک تو چشام حلقه زد...

 

 

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

                      کلبه احزان شود روی گلستان غم مخور

 

این دل غم دیده حالش به شود دل بد مکن

                 وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

 

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نبود

                      دایماً یکسان نباشد کار دوران غم مخور

 

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن

        چتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

 

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی بر کند

            چون ترا نوحست کشتی بان ز طوفان غم مخور

 

هان مشو نومید چون واقف نه ای از سر غیب

                    باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور

 

در بیابان گر ز شوق کعبه خواهی زد قدم

                    سرزنش ها گر کند خار مغیلان غم مخور

 

گر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید

             هیچ راهی نیست کو را نیست پایان غم مخور

 

حال ما و فرقت یاران و  آزار رقیب

                     جمله میداند خدای حال گردان غم مخور

 

حافظا در کنج فقر و خلوت و شب های تار

                        تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

 

 مست از غزل حافظ خود را به دست خدا سپرده ام...

چهارشنبه یکم اسفند 1386 |

خدایا با من حرف بزن...

 

خدایا با من حرف بزن... بیا اینجا پیشم بشین ... هزارو یک حرف و درد دل دارم، حوصله داری گوش کنی؟؟؟

 

خدای جون همه چی ریخته به هم...قاطیه قاطی شدم دیگه... حالم خوب نیست... اگه امسال نشه، چی میشه؟ خیلی پر توقعم، نه؟ انتظار دارم همین دفعه اولی قبول بشم!!! روم زیاده می دونم، اونم به این خاطره که تو مهربونی، زیادی بهم رو دادی!

 

امروز از ظهر تا حالا یه سر درد لعنتی دارم که با هر کی حرف زدم و هر چی خوردم (حتی مسکن) اما خوب نشده، شدتش کم شده اما هنوزم یه چیزی  اون پشت سرم درد میکنه.... نه تنها تو سرم بلکه بیرون سرم هم درد می کنه، موهام شکسته... اول فکر کردم موهامو زیادی بالا و محکم بستم، کش سرمو باز کردم و موهامو خیلی آروم و پایین بستم، خوب نشد، با کلیپس موهامو جمع کردم بازم خوب نشد... گذاشتم موهام باز باشه بدون هیچ قید و بندی اما همچنان پشت سرم درد می کنه...

 

شام دو قاشق بیشتر نخوردم... یعنی نتونستم، همون دو قاشقم به زور ماست و دو لیوان آب قورت دادم...

 

بد تر از تمام این اوضاع و احوالات اینه که کسی نیست که آدم باهاش حرف بزنه و سبک بشه... نه که نباشه ها... آدم دور و برم زیاده.... یکی رو حضوری می بینم باهاش حرف میزنم، یکیو تلفنی... یکی اس.ام.اس... اما هر کدوم یه جوری حوصلمو سر می برن....

 

خدا جون می دونی دوست دارم با کی حرف بزنم... با دکتر الهی قمشه ای...

و دوست دارم برای بچه ام نامه بنویسم... آخی قربونش برم الان چند ماهه که براش هیچی ننوشتم، از خرداد فکر کنم تا حالا... حتماً حال و روز مامانشو درک می کنه، البته وقتی بزرگ شد و به سن من رسید....بعد از کنکور که احوالاتم دوباره عادی بشه بر می گردم و یه نامه مفصل براش می نویسم، اندازه تمام عشقی که بهش دارم... اندازه تمام دلتنگیام ...

 

خدا جونم می دونی سر شبی داشتم به چی فکر می کردم؟ به ذهنم رسید روز کنکور اون تسبیحی که امسال از تو و از امام رضا عیدی گرفتم با خودم ببرمش سر جلسه... یه جور آرامش خاص بهم میده و یادم میاره که دوسم داری، خیلی... همیشه با من بودی و این بارم کمکم می کنی... اینقدر لطیف که حتی نفهمم چه جوری...

 

باز بیخودی گریم گرفته... اشک تو چشام نمیذاره درست ببینم چی تایپ می کنم، همه چی مواج و منحنی میشه، بزرگ و کوچیک....

 

آخ خدای من...خدای من... برا تو هیچی کاری نداره... هر کاری می تونی بکنی.. اما من خجالت می کشم... ازت چی بخوام.... این همه وقت و زمان...این همه  لطف و کرم... و این همه سهل انگاری از طرف من دیگه جایی برای خواهش نمیذاره...

 

سرمو میذارم رو پات که چشم تو چشت نیفته... این نگاه مهربونت بدتر از هر چیزی منو تنبیه می کنه. خداییی دیگه و همینتم تو رو از همه چیز و همه کس جدا کرده، بهتر کرده، هر کار کنم بازم تنها امیدم تویی بازم اون لبخندت منو به سمت خودت می کشونه... و باز من از همیشه ایام شرمنده تر میشم که هر کار می کنم به دل نمی گیری و با مهربونی ازش میگذری و باز یه فرصت دیگه....

 

آخ ... خدای من... چه جوری میشه عاشقت نبود...

 

نیست در شهر نگاری که دل از ما ببرد / بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

 

خدای من میشه یه کاری کنی برم یه جای دور... برم، تنهای تنها...

 

مهربون خدای من... ممنون که بازم مثه همیشه با آرامش به تمام حرفای چرت و پرت من گوش کردی... همین که گوش می کنی یه دنیا برام ارزش داره... آخه وقتی حرفام تموم میشه حس می کنم سبک شدم...

 

خدای من، دستمو محکم بگیر و منو ببر هر جا که دلت می خواد... با تو بودن اینقدر آرامش بخشه که به هیچی دیگه غیر از اون فکر نمی کنم....

 

چه سالی بود امسال؟!!!.... اما داره مثه برق و باد تموم میشه... خدایا برای سالای بعدی من چه فکری کردی؟؟؟ تو این چند سال که هر کار دلت خواسته با من کردی و منم عاشقانه دارم پا به پات میام... هر ناز و عشوه ای رو خریدارم... چون به تو اطمینان دارم...

 

پس به امید تو.... لطف تو .... کرم تو... مهربونی تو...

 

فقط کمکم کن که قدرتم و پشتکارم بیشتر بشه... همتم و سعی ام رو بلند کن... در یه کلام لیاقت این همه خوبی رو به من عطا کن که قدرشو بدونم و ازش استفاده کنم...

 

الهی به امید تو ... روز جمعه ساعت 8:30 صبح باید برم سر جلسه کنکور بشینم..

الهی به امید تو روز دیگه ای رو آغاز می کنم...

 

چهارشنبه یکم اسفند 1386 |

شب عشق و بیخیال هر چه عشق...

 

 

امشب، شب ولنتاینه، خیلیا امشب کادو دادن یا کادو گرفتن....

 

 

Forget love...I'd rather fall in chocolate

 

تو اینترنت بیشتر از سال های پیش وبلاگ ها و سایت ها و تبلیغاتیو می بینی که همه یه صدا می گن: ایرانی!!! روز عشق ایرانی را گرامی بدار!!!!!! بیایید به جای 14 فوریه (25 بهمن)، 29 بهمن روز سپندار مذگان یا اسپندار مذگان را جشن بگیریم... ما ایرانی هستیم، سنت خود را حفظ کنیم...

 

خستم می کنن... خسته شدم اینقدر ما و اونا کردن... چقدر هم که مردم تره خورد می کنن براشون... همه کار خودشونو می کنن...

 

 

من((من ، خالی از عاطفه و خشم، خالی از خویشی و غربت، گیج و مبهوت بین بودن و نبودن))... نشستم پای کامپیوتر... جمعه دیگه آزمون دارم... هدفون رو گوشمه و صدای یه ملودی میاد....دوسِت دارم...دوسِت دارم... توی دنیا، تو رو دارم... و باز هم آهنگ..... نمی دونم چرا دیگه دوست داشتن برام معنای خاصی نداره... حتی حوصله ندارم بهش فکر کنم....

 

 

گفتم ای عشق، من از چیز دگر می ترسم     گفت آن چیز دگر نیست دگر، هیچ مگو

 

 

امروز برای تقریباً بیست و چند نفر اس.ام.اس زدم و ولنتاین رو تبریک گفتم...هر کدوم از صبح تا حالا به نوعی دارن جواب میدن و متقابلاً تبریک میگن... اما چه فرقی می کنه؟!!! حس من عوض نمیشه...

هر کی که یکیو دوست داره به قصد و منظوری دوست داره... هیچ کس نیست که آدمو واسه خودش بخواد... هیچ کس...((عشق، آخرین همسفر من، مثله تو منو رها کرد، حال دستام مونده و تنهایی من))

 

باز امشب دیوانه شدم....

 

 

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت       آمدم نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو

 

 

در اوج دیوانگی هم عشق است که به داد دلم می رسد اما خیالش... فکرش... عشقی در عالم خارج نیست... هر چه هست خیال است، ظاهر است... باطن ها پوچ است...

 

آهنگ تموم میشه و دوباره شروع میشه، گذاشتم تکرار بشه... نمی دونم خواننده ش این آهنگو برا کی خونده؟ آخه با احساس خونده... مثه آسمون که تنها امیدش چند تا ستاره ست، دیدن برق نگاهت واسه من عمر دوباره ست... اما فکر کنم در اون لحظه تو ذهنش فقط تصور یه معشوق بوده...یه معشوق خیالی...

 

گفتم این چیست بگو، زیر و زبر خواهم شد        گفت میباش چنین زیر و زبر هیچ مگو

 

 

آخ... دلم میخواد برم یه جایی که هیچکی نباشه... هیچ کس... حتی یه آشنا... یه جای دور... دلم میخواد برم مسافرت، برم دور دنیا... دور دنیا در هر چند روز که شد... اصلاً تا آخر عمرم... ممکنه الان خنده دار و دور از ذهن به نظر برسه اما یه روز عملیش می کنم...

 

ای نشسته تو در این خانه پر نقش و خیال  خیز از این خانه برون، رخت ببر، هیچ مگو

 

 

قلب تو قلب پرنده، پوستت اما پوست شیر

زندون تنو رها کن،

                      ای پرنده پر بگیر...

 

اون ور جنگل تن سبز، پشت دشت سر به دامن،

اون ور روزای تاریک، پشت نیم شبای روشن،

                                                          برای باور بودن،

                                                              جایی شاید باشه شاید

                                                       برای لمس تن عشق،  

                                                              کسی باید باشه باید

که سر خستگیاتو،

               به روی سینه بگیره،

                         برای دلواپسی هات،

                                      واسه سادگیت بمیره...

 

قلب تو قلب پرنده،

پوستت اما پوست شیر

زندون تنو رها کن،

                      ای پرنده پر بگیر...

 

حرف تنهایی قدیمی ،

اما تلخ و سینه سوزه ،

اولین و آخرین حرف،

حرفِ هر روز و هنوزه...

تنهایی شاید یه راهه

      راهیه تا بی نهایت

              قصه همیشه تکرار

                          هجرت و هجرت و هجرت...

 

اما تو این راه که همراه

     جز هجوم خار و خس نیست

         کسی شاید باشه شاید،

                                        کسی که دستاش

                                                               قفس نیست!

 

 

 

(کسی شاید باشه...کسی که دستاش قفس نیست...)

                                                

پنجشنبه بیست و پنجم بهمن 1386 |

فقط همین امروز است....

 

تصور كن امروز، روز آخر زندگيت روی اين سياره است.

تصور كن كه اين فكر چقدر باعث رحمتهای زيادی در زندگی امروزت خواهد شد. 

امروزت را به بهترين و رضايت بخشترين لحظات تبدیل می كنی تا آنچه دوست داری انجام دهی،

چنانكه پنداری فردايی در كار نيست.

 

دکتر الهی قمشه ای، بر گرفته از سایت شفا

چهارشنبه هفدهم بهمن 1386 |

یک تعریف...

 

ملاصدرا می گوید:

 

خداوند بی نهایت است و لامکان و بی زمان

               اما به قدر فهم تو کوچک می شود

                           و به قدر نیاز تو فرود می آید

                              و به قدر آرزوی تو گسترده می شود

                                و به قدر ایمان تو کارگشا می شود

یتیمان را پدر می شود و مادر

محتاجان برادری را برادر می شود

عقیمان را طفل می شود

ناامیدان را امید می شود

گمگشتگان را راه می شود

در تاریکی ماندگان را نور می شود

رزمندگان را شمشیر می شود

پیران را عصا می شود

محتاجان به عشق را عشق می شود

خداوند همه چیز می شود همه کس را...

به شرط اعتقاد

   به شرط پاکی دل

      به شرط طهارت روح

        به شرط پرهیز از معامله با ابلیس

بشویید قلب هایتان را از هر احساس ناروا

   و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف

     و زبان هایتان را از هر گفتار ناپاک

       و دست هایتان را از هر آلودگی در بازار

          و بپرهیزید از ناجوانمردی ها، ناراستی ها، نامردمی ها ...

چنین کنید تا ببینید چگونه

بر سفره شما با کاسه ای خوراک و تکه ای نان می نشیند

در دکان شما کفه های ترازویتان را میزان می کند

و در کوچه های خلوت شب با شما آواز می خواند

 

مگر از زندگی چه می خواهید که در خدایی خدا یافت نمی شود؟؟؟

 

شنبه سیزدهم بهمن 1386 |

قطع شدن آب همراه دو موضوع دیگر…

 

اول از همه امیدوارم تو این ایام محرم کمی با خودمون فکر کنیم و تمرین کنیم تا به مسلمون بودن نزدیکتر بشیم، خیلی حرف نمی زنم فقط دو تا مثال میزنم یکی در مورد این سرمایی که اومدو خیلی از مردم رفتن و مقدار زیادی مواد غذایی خریدن و تو خونه هاشون انبار کردن که نکنه یه وقت برف بیاد و یخبندون بشه و قحطی بیاد....آخه مسلمون باید همچین کاری کنه تا جنس از تو بازار کم بشه، قیمتا بره بالا و خیلی از آدما نتونن زندگیشونو بچرخونن، مسلمون باید احتکار کنه؟ نمی گم آینده نگر نباشیم، نه... اما اون در شرایطیه که همه مساوی باشن نه اینکه کسی که پولداره دلش به انبارش خوش باشه و اونی که نداره کاسه چه کنم چه کنم دستش بگیره...

یکی مورد دیگه هم درباره عزاداری های روزهای محرم و صفر، چه خرج های بیخودی، چه ریخت و پاش های الکی ..برای کی؟ برای یه عده آدم که همه الحمدلله وضعیت مالی خوبی دارن؟ نذری دادن هم آداب و رسوم داره... باید غذای نذری و گوشت قربونی رو به کسی داد که احتیاج داره که نداشته باشه، نه اینکه خیمه بزنن تو سطح شهر کلی هزینه و وقت و انرژی صرف کنن که آدم های متوسط و رو به بالای جامعه که همه بهترین نوع چای و قند و ... تو خونه هاشون فراوونه بیان و چای بخورن که چی بشه؟ این چه کار خیر و ثوابیه که ما نفهمیدیم؟ برای یادآوری بزرگان دین و امامان برای مردم راه های خیلی بهتری هست...

بابا به جای صرف هزینه (گیریم حتی خیلی کم، حتی ناچیز) برای خیمه هایی که سال به سال به تعدادشون اضافه میشه و هیچ نفعی ندارن جز اینکه یه عده جوونو دور هم جمع کنن که اینم یه جور مدل جدید برا خودش (سابق تو کافی نت و گیم نت و سالن بیلیارد و ....قرار میذاشتن، حالا چند روزشونو این جوری میگذرونن)، این هزینه ها رو جمع کنن بدن به چند تا آدم مستحق حتی میشه همین قند و چای خشک رو بهشون داد، به تمام مقدسات عالم قسم که اینجوری خدا و امام حسین و بقیه پاکان و معصومین هم راضی ترن. همه ما این حرف پیامبر  رو شنیدیم که فقر همسایه دیوار به دیوار فساد هست... پس هر کسی یک قدم در راه کمک مالی به دیگران برداره به بهبود شرایط رفاهی، امنیتی و اجتماعی خودش و خانوادش کمک کرده...  

 

 

خب...بگذریم...

 

از صبح روز یکشنبه 30 دی متوجه شدیم آب نداریم و قطع شده یعنی در اصل آب از شدت سرما تو لوله ها یخ زده بود و تا همین لحظه که ساعت نزدیکه  هشت شبه دوشنبه 1 بهمن هست با وجود تلاش شبانه روزی مردان جان برکف ساختمان از جمله بابای خودم و مدیر آپارتمان، واحد ما همراه با سه واحد آپارتمان بالای ما که همگی از یک انشعاب آبرسانی می شن، آب نداریم. همه تو این سرما گاز ندارن ما آب نداریم… خلاصه که چه زندگی داریم، شدیم هَپَلی و چِرکولَک چون آب برای حمام نداریم و فقط جهت رفع نیاز آب داریم که اونم بابا میره از شیر آب سالن اجتماعات مجتمع میاره …

 

این قطع شدن ناگهانی آب باعث شد یاد دو تا موضوع بیفتم:

 

1- یاد یکی از کتاب داستان هایی افتادم که زمان بچگی میخوندمش و چون به صورت شعر بود خیلی دوسش داشتم و حفظ بودمش، اگه گفتین اسمش چی بود؟…بله…«حسنی نگو یه دسته گل». جمله معروف تویه این داستان این بود: موی کثیف، روی سیاه، ناخن دراز ، واه واه واه….

وقتی داستان این کتابو تو ذهنم مرور می کردم یاد دو تا کتاب داستان دیگه هم افتادم که اتفاقاً اونام از داستانای مورد علاقه من در زمان بچگی بودن: «حسنی ما یه بره داشت» و این یکی هم دیگه نیاز به معرفی نداره، حتما ًهمه میشناسینش: «دزده و مرغ فلفلی»

اینقدر از یاد آوری خاطرات دوران کودکیم هیجان زده شدم که با دختر خالم تماس گرفتم، اونم گفت که دو تا از این کتابا رو داره و برام میاره تا دوباره ببینمشون.

با اینکه اون موقع هر سه تا داستانو حفظ بودم اما الان یه سری جملات پراکنده از هر کدوم به خاطرم مونده.

 

2- این مورد از قبلی جدی تر و اجتاب ناپذیر تره... همیشه دلم میخواسته امدادگر باشم (البته تا تحقق بخشیدن به این رویام چیز زیادی نمونده، اسفند که امتحان ارشد تموم بشه، فرداش میرم هلال احمر و تو کلاساشون ثبت نام می کنم) تا اگه زمانی مشکلی پیش اومد بتونم کاری کنم اما هیچ وقت تا این اندازه به این موضوع که مهمتر از مسئله امدادگری هست فکر نکرده بودم که خود امدادگر در شرایط بحرانی چطوری زندگی می کنه...خب، معلومه...

زلزله بم رو به عنوان مثال عرض می کنم، وقتی زلزله ای به اون شدت اتفاق میفته که تمام تأسیسات رو خراب و با خاک یکسان میکنه دیگه هیچ نوع امکانات اولیه و رفاهی باقی نمی مونه و تمام کسانی که در اون منطقه هستن از آسیب دیده و امداد رسان باید در شرایط مساوی رندگی کنن.

من همیشه صحنه های کمک کردن به دیگران در این شرایط رو مجسم می کردم و احساس رضایت قلبی داشتم اما هیچ وقت از این پیش تر نرفته بودم که خب خود امداد رسان هم احتیاج داره تو یه جایی استراحت کنه، حمام و دستشویی داشته باشه، غذای خوبی بخوره و ... یعنی افراد آسیب دیده هم تمام این احتیاجات رو دارن، اما تا حالا به این موضوعات توجه نکرده بودم.

از دیروز صبح تاحالا که آب نداریم به این چیزا بیشتر فکر کردم. شاید برای بعضی از شما مخصوصاً آقایونی که خدمت سربازی رفتین این حرفا خنده دار باشه اما خیلی ها هستن مثه من که تا حالا تو هیچ شرایط بدی گیر نکردن و اگه یه روزی حتی برای چند ساعت برق، آب، گاز یا حتی تلفنشون قطع بشه به شدت کلافه و مستأصل میشن.

اما اگه برم کلاسای هلال احمر و امدادگر بشم فکر می کنم خودشون اردوهایی برای داوطلب ها ترتیب میدن تا اونا رو برای مواجه شدن و رویارویی با شرایط سخت آماده کنن.

 

خب... الان بابا اومد و گفت که لوله باز کن آوردن و طرف گفته الان نمی تونه کاری کنه و فردا صبح ساعت 8:30 میاد تا یخ زدگی لوله های آب رو باز کنه، وای...شد دو شبانه روز کامل که آب قطع شده...

 

 

خدا رو شکر....از ساعت ۴ بعد از ظهر یخ لوله ها باز شد و مشکل آب برطرف شد.

اضافه شده در سه شنبه ۲/۱۱/۸۶

 

دوشنبه یکم بهمن 1386 |

خدایا شکرت...

 

خدایا صد هزار مرتبه شکرت

از این بهتر نمیشد

چیزی که مثه یه آرزوی محال بود به حقیقت پیوست:

 

قابل توجه تمام داوطلبان شرکت در کنکور کارشناسی ارشد:

 

کنکور کارشناسی ارشد در

 

روزهای ۳،۲،۱ و ۴ اسفند ماه  بر گزار می شود

 

خدایا لطف بزرگی کردی، هیچ وقت فراموش نمی کنم و خیلی خیلی دوسِت دارم

 

لینک خبر :

http://82.99.202.130/Arshad/1386/861020_01.php

 

پنجشنبه بیستم دی 1386 |

عشق باید که چنین باشد...

عشقی که در روزهای زیبا و با شکوه بهار و تابستانِ زندگی همچون خورشید بدرخشد و جلوه و عطر دل انگیزش دل ها را مست و از خود بی خبر سازد که چندان هنری نکرده... معلوم است که در آن روزها همه چیز به ذات خود زیبا و در خور ستایش و رویایی و هیجان انگیز است.

عشق اگر عشق باشد باید در روزهای برگ ریز پاییز و در سرما و روزگار سخت زمستان، خودش را و نیروی معجزه آسایش را نشان بدهد و ثابت کند که حتی وقتی ابرهای تیره تمام آسمان را پوشانیده اند و یکسر می بارند و آن هنگام که همه چیز در زیر انبوهی برف و یخبندان از نظر ها پنهان گشته و از یاد ها رفته، آنچه که می تواند همچون نوری پر فروغ بر دلها بتابد و گرمای لذت بخشش روح خموده زندگی را در کالبد ما حیاتی دوباره بخشد، عشق است.

 

 عشق باید که چنین باشد...

 

در این روزهای سرد دی ماه 1386 ، این عکس بهانه ای شد تا اندکی از ناگفته هایم در باب عشق، روی این صفحات نقش ببندند.

ممنونم

 

دوشنبه هفدهم دی 1386 |

هر روز، یک روز کم می شود...

 

تا حالا هیچ وقت به این شکل، گذر زمان رو احساس نکرده بودم.

تمام ساعات و روزها با سرعت از کنارم رد میشن. کجا با این عجله من هنوز کار دارم ...درس دارم... صبر کنید...

دلهره و اضطراب و استرس دارن خفم می کنن.

خدایا کمک....

امروز ۱۴ دی هست و من یکی از روزهای ۱۲،۱۱،۱۰ یا ۱۳ بهمن امتحان دارم. اگر به هر دلیلی قبول نشم میره تا بهمن ساله دیگه....تا اون موقع هم کی می دونه چی میشه...اصلاً کی زنده س کی مرده؟

البته یه کنکور دیگه هم خرداد سال ۸۷ برگزار میشه...۳ ، ۴ ماهم برا اون وقت دارم.

فعلاً که این روزها، درس ها و کتاب ها کلافم کردن و بیشتر از همه اونا، فکرهای بیخودی که دست از سرم بر نمی دارن.

کنکور نزدیکه...

جمعه چهاردهم دی 1386 |

روز تولدم...

 

نیم ساعت دیگه فردا آغاز میشه و وارد یه روز جدید می شیم یعنی روز چهارشنبه پنجم دی که مصادفه با سالگرد تولدم.

نمی دونم چه حسی دارم، توصیفش برام فوق العاده مشکله، اما هر چی بزرگتر میشم گذشت زمان هم سریعتر میشه و 365 روز یه سال خیلی سریع میگذرن و منو به سال های بعد پیوند میدن.

وقتی روزای تولدم در سالای پیش رو به خاطر میارم احساس می کنم همین دیروز بودن، با اینکه یک سال از پنجم دی هزار و سیصد و هشتاد و پنج میگذره اما مثه اینکه همین دیروز بود. در طی این یک سال چه روزایی داشتم، چه اتفاقاتی برام افتاد....

 

روزهای کش دار و بلند و بی حوصله...

روزهای عجله و اضطراب و دلهره ....

روزهای خنده های از ته دل چون کودکان...

روزهای سیل گریه های بی امان...

روزهای رویایی به امید آینده....

روزهای دلتنگی برای گذشته...

روزهای صبح زود و بوی نان و چای داغ...

روزهای خواب و باز خواب و باز خواب....

روزهایی فقط من و خدا و تنهایی....

روزهایی شلوغ و پر هیاهو و مهمانی...

روزهایی با دوستان و شیطانی و بازی...

روزهایی آرام، با مامان و بابا و نازی...

روزهایی دل خسته از هر کار....

روزهایی از حس بودن سرشار...

روزهای پاییز و ابرهای ملال...

روزهای بهار و آفتاب زلال....

 

تمام این روزها هر کدوم به نوعی منو درگیر خودشون کردن، وقتی شخصیت اول یه ماجرا و در وسط صحنه بودم زمان خیلی دیر میگذشت، اما حالا که گذشته....حالا که نگاهی به سال گذشته می کنم، می بینم خیلی زود گذشت، زودتر از اون چیزی که فکرشو می کردم.  

 

ضمناً امروز چهارمین سالروز زلزله بم هست. به تمام هم وطنام که در اون سال عزیزی زو از دست دادن تسلیت میگم و از خدا برای تمام رفتگان طلب آمرزش و بخشش دارم. یادمه سال 82 ، 5 دی با اینکه برف اومده بود رفتیم اردو اونم کجا ...جاغرق... ما بچه های زیست بودیم با بچه های کتابداری...همه جا پر برف بود، چقدر پیاده رفتیم تا تونستیم یه جا برای نشستن 60 ، 70 نفر دانشجو پیدا کنیم...چقدر با استاد بچه های کتابداری برف بازی کردیم...یادش بخیر  ،خیلی خوش گذشت. اما وقتی اومدیم خونه و اخبار ساعت 19 رو دیدیم فهمیدیم چه فاجعه ای اتفاق افتاده وقتی ما خوش و خرم گل یا پوچ بازی می کردیم، فال حافظ می گرفتیم، برف بازی می کردیم، میوه می خوردیم، از سرما یخ می کردیم و بعد میرفتیم جلو آتیش تا گرم شیم اما بوی دود می گرفتیم....یه عده آدم بدون اینکه کاری بتونن بکنن زیر آوار گیر افتاده بودن و خیلی ها هم همون ساعات اول تموم کرده بود.

آمار تلفات و مجروحان خیلی خیلی تکان دهنده و زیاد بود. دلم میخواست امدادگر بودم و همون روز برای کمک می رفتم اما کاری از دستم بر نمیومد. از فردای اون روز رفتم دنباله بچه های هلال احمر دانشگاهمون اما ساعات کلاساشون با ساعت های کلاس و آزمایشگاه من اصلاً جور در نمیومد و من از اون سال تا حالا نتو نستم برم دوره های امداد گری رو بگذرونم اما امسال برنامه ریزی کردم بعد از کنکور ارشد یا بعد از کنکور پزشکی حتماً برم هلال احمر و تمام دوره های مربوط به امداد رو بگذرونم تا کارت امداد گری بین المللی بگیرم.

بعد از اونم که فهمیدیم ارگ بم با خاک یکسان شده....خیلی افسوس خوردم چون از نزدیک ندیدمش و از دست رفت.

 

این متنو ساعت 11:30 سه شنبه شب شروع کردم نوشتم . اما حال دقیقا ً ساعت 1 بامداد روز چهارشنبه ست. بیشتر وقتم صرف نوشتن اون قطعه شعر مانند شد که شاید بعداً ادامش بدم اما فعلاً باید برم بخوابم.

 

شب و روز همگی بخیر  

 

چهارشنبه پنجم دی 1386 |

نمایشگاهی پر از جوان، ایده و انرژی مثبت

 

دیروز یکشنبه 25 آذر ماه مصادف با روز پژوهش، آخرین روز نمایشگاه هفته پژوهش و فناوری بود که از 21 آذر به مدت 5 روز در محل نمایشگاه های بین المللی مشهد، دایر بود.

 

بیدل جات خالی، کاش مشهد بودی و از نزدیک نمایشگاهو می دیدی، محشر بود.

 

یادش به خیر دو سال پیش خودم یکی از غرفه داران غرفه دانشگاه پیام نور بودم، اون موقع محل برگزاری نمایشگاه، ساختمان علوم پایه دانشگاه فردوسی بود.

 

دیروز دو بار رفتم نمایشگاه، یه بار سر ظهر به مدت یه ساعت رفتم نمایشگاه (قسمت دوم بازدید رو هم در ادامه میگم، بخونین)، چون با توجه به تصویری که از سال 84 تو ذهنم بود فکر می کردم که بازدید یه ساعته زیادم هست. اما فقط تونستم برم غرفه خودمون (پیام نور) و ضمن دیدن دوستان قدیمیم باهاشون گپ بزنم و دستاوردهای دانشجوهای دانشگاهمون رو از نزدیک ببینم و بررسی کنم.

اونا هم از دیدن من خیلی خوشحال شدن و گفتن که چقدر امسال جای من خالی بوده. بعد ازشون خواهش کردم که در مورد کارای بچه ها که تو غرفه بود برام توضیح بدن.

اولین مورد مربوط میشه به آقای اش.رفی (دانشجوی مهندسی کامپیوتر) که آمپلی فایر ساخته بود البته از روی نمونه های خارجی ولی با صدای خیلی شفاف تر و امکانات بهتر و البته ارزون تر و با متریال دست ساز و ایرانی. خیلی جالب بود. با صدای بلند تست کردیمش و لذت بردیم. ناگفته نماند که صدای بلنده این آمپلی فایرها در چند روزه گذشته حسابی غرفه های همسایه رو دیوانه کرده بود و تا صدا یه کم می رفت بالا می اومدن اعتراض، اما با صدای کم که آدم متوجه نمیشه این آمپلی فایر خوبه یا نه؟!

آقای توکلی یکی از غرفه داران غرفه بسیج دانشگاه فردوسی هم که درست مقابل غرفه ما بود، با بچه ها شوخی می کرد و می گفت: آقا من امسال کنار اسم چند تا غرفه تیک زدم که ساله دیگه حتی در شعاعه یک کیلومتریشون نباشم که یکیشونم غرفه شماست.... بچه ها هم می خندیدن و می گفتن اختیار دارین آقای توکلی تازه از شما خوشمون اومده، سال دیگه هر جا غرفه بگیرین، بازم درست در مقابلتون خواهیم بود.

نفر بعدی آقای ک.ریم زاده بود (دانشجوی شیمی) که در مورد دو تا CD که طرای کرده بود برام توضیح داد. یکی مجموعه نرم افزاری کیمیا بود و شامل مطالب متنوعی از قبیل آزمایشگاه مجازی، معرفی سایت های اینترنتی، کتاب های مهم رشته شیمی به صورت pdf و ... بود.

دومین CD آموزش تخصصی شیمی بود. یه برنامه خیلی جالب هم تو یکی از این دو تا CD بود که محیطی شبیه Word داشت و امکان طراحی و نوشتن تمام فرمول های شیمی (حتی فرمول های گسترده و طولانی) و تعدادی از فرمول های زیست شناسی رو در اختیار کاربر قرار می داد.

تابستون سال 85، 3 تا CD  با نرم افزار Power Point برای رئیس دانشگاهمون طراحی کردم (شیمی آلی رشته شیمی، بیوشیمی رشته زیست و بیوشیمی رشته شیمی) و چون هر چی جستجو کردم هیچ راهی برای تایپ فرمول های شیمی پیدا نکردم مجبور شدم اونا رو اسکن کنم و تو Photoshop درستشون کنم و نهایتاً با کیفیتی پایین و نه چندان دلچسب به بقیه مطالب اضافه شون کنم.

مورد بعدی «کمربند ایمنی اجبار کننده» بود که پروژه یکی از دخترای دانشگاه پیام نور بود که تو جشنواره جوان خوارزمی هم مقام آورده بود. متأسفانه خودش حضور نداشت اما بچه ها برام توضیح دادن. جریان از این قراره که وقتی راننده تو ماشین می شینه اگه کمربند ایمنی رو نبنده بهش هشدار داده میشه، اگه توجه نکنه بعد از چند ثانیه کلاج از کنترلش خارج میشه یعنی قفل میشه و دیگه تحت اختیار راننده نیست.

آخرین نفر هم آقای نورو.زی بود (دانشجوی زمین شناسی) که مثل دو سال پیش با مجموعه سنگها و فسیلها و CD تصاویر کانی ها در نمایشگاه شرکت کرده بود. شب حدود ساعت 8 که همه داشتن وسایلو جمع می کردن دیدم آقای نورو.زی دستکش دستش کرده و داره سنگها رو با احتیاط توی جعبه میذاره. خندیدم و گفتم چرا دستکش دستتون کردین؟ نمونه هاتون اینقدر ظریفن؟ خندید و گفت: نه... چون تو مجموعه نونه سمی هم دارم دستکش دستم کردم؟

_نمونه سمی؟

_بله...آزبست.

_مگه سرطان زا نیست؟

_چرا... اما در صورت تماس مداوم و مستقیم.

_آزبست همونه که تو پشم شیشه به کار میره؟

_آره! و هنوزم ازش استفاده میکنن!

_مگه تولید پشم شیشه ممنوع نشده؟!!!!!!

_نه بابا....

_خب خطرناکه، سرطان زاست. هم اون کارگر بیچاره که تو کارخونه کار میکنه مریض میشه و هم اون مصرف کننده بدبخت. چطور تولید پشم شیشه ممنوع نشده؟ چند سال پیش یه فیلم سینمایی خارجی دیدیم که ماجرای یه کارخونه پشم شیشه سازی بود که تعدادی از کارگراش به طرز مشکوکی می مردن و بعداً طی تحقیقات فهمیدن که باعث و بانی مرگ اونا همین الیاف آزبست هست. بعد مردم اعتراض کردن و کارخونه برای همیشه تعطیل شد و مردم تمام ساختمونایی که با پشم شیشه عایق بندیه صوتی و حرارتی شده بودن رو خراب کردن و از مواد دیگه ای به عنوان عایق استفاده کردن.

_منم شنیدم ... اما میگن فقط تماس مستقیم با آزبست سزطان زاست.

_اما من شنیدم که حتی تنفس در محیطی که پشم شیشه داره هم خطرناکه....

            

 

برگشتم خونه و ناهار خوردم و دوباره حرکت کردم نمایشگاه.

این بار همراه با خانم ماه ن.و  و آقای اش.رفی رفتیم از سالن ها و غرفه های دیگه بازدید کردیم.

همه جا خوب و جالب بود. نمیشه از همه جا بگم. فقط می تونم بگم که خیلی خیلی خوشحال بودم و احساس خوبی داشتم. از هر غرفه ای که دیدین می کردی با یه موج سرشار از انرژی مثبت مواجه میشدی.

تو یکی از سالن ها داشتم می رفتم که شنیدم یکی به اسم صدام میکنه...برگشتم دیدم یکی از دوستامه... تکتم ص... از هم ورودی های خودم... اونم کجا؟! تو غرفه کانون مخ.ترعین ایران...

از من دعوت کرد تا چند دقیقه ای برم تو غرفه شون و با هم صحبت کنیم.

اتفاقاً هفته پیش تو دانشگاه دیده بودمش و اونجا هم با هم صحبت کردیم و تکتم تازه فهمید که ما هم یه تشکل به نام جمعیت راهیان دانش داریم که چند وقت منفعل بود.

بعد از کلی صحبت و پر کردن فرم کانون مخترعین فهمیدم که این تشکل همون تشکلیه که یکی دیگه از دوستام (س) چند ماهیه که به ثبت رسوندش و در واقع س دبیر تشکله. روزای آخر ماه رمضون که در همایش دبیران تشکل ها و مراسم افطار بعد از جلسه که از طرف سازمان ملی برگزار شد شرکت کردم،  س رو دیدم و کمی با هم حرف زدیم اما نمی دونستم که کارشون تا این اندازه جدیه.

تقریباً میشه گفت که تمام دانش آموزا و تعدادی از دانشجوها که از غرفه شون بازدید می کردن، فرم عضویت رو پر می کردن و عضو کانون می شدن.

 

یکی دیگه از غرفه ها که نظر منو جلب کرد غرفه مرکز تحقیقات شهید آقاسی زاده-بسیج دانشجویی خراسان رضوی بود که توش پر بود از ربات های کوچیک با قابلیت های بالا و جالب مثه ربات CD چنجر، ربات مسیر یاب، میکرو موس، زعفران پاک کن و ...

 

غرفه آموزش و پرورش هم جالب بود. کلی اختراع، ابداع، پروژه، طرح و ربات بود که همش کار دانش آموزا بود.

 

ضمناً برای اولین بار تخم شتر مرغو از نزدیک دیدم و لمس کردم. جالب بود. ظاهرش یه جوری بود که آدم فکر می کرد مصنوعیه و از پلاستیک ساخته شده اما وقتی بهش ضربه میزدی صدای چینی میداد. علاوه بر تخم شتر مرغ، چرم و روغن شتر مرغ هم بود. بعد برای خانم ماه ن.و  که دانشجوی مهندسی کامپیوتره توضیح دادم که پرورش شتر مرغ کار سود آور و مفیدیه و تقریباً  از تمام اجزای بدن شتر مرغ استفاده میشه مثه تخم، گوشت بدون کلسترولش، چرم، روغن، فضولات شتر مرغ، پر، حتی قرنیه چشم شتر مرغ در پزشکی مورد استفاده فرار می گیره.   

 

شتر مرغ زنده و بز هم در محوطه باز نمایشگاه بود که مربوط به بچه های دامپروری و کشاورزی دانشگاه فردوسی بود.    

مثل همیشه عکس هم گرفتم که فعلاً برام امکان نداره  بذارمشون تو وبلاگم.

 

از رفتار و منش بازدید کننده ها هم باید بگم که چون هر کسی به نحوی به جامعه علمی و دانشگاهی کشور وابسته بود، همه رفتار خیلی خوبی داشتن و اصلاً این نمایشگاه با نمایشگاه کتاب یا کامپیوتر قابل قیاس نبود.

 

آقا سهیل اگه نرفتین نمایشگاه هفته پژوهش، این بار که بیاین وبلاگم و این پستو بخونین افسوس می خورین برخلاف دفعه قبل که نمایشگاه کتاب نرفتین و با خوندن نوشته های من احساس کردین چیزیو از دست ندادین.    

 

بعد از نمایشگاه هم با سرویسی که بچه ها رو می رسوند خونه هاشون، برگشتم خونه. 

 

دیشب و امروز به این فکر می کردم که چرا من در اداره تشکل خودم موفق نبودم و چرا تشکل منفعله؟ و چرا ما تا حالا در همچنین جاهایی که باید شرکت کنیم نبودیم و حتی بدتر از این تمام اهدافمون رو فراموش کردیم؟

بعد از فکر کردن چند مورد دستگیرم شد.... اینکه دوستانم با من همدل نبودن و بعد از چند ماه همه به نحوی راهیان دانش رو فراموش کردن... از 7 نفر اعضای شورای مرکزی فقط من موندم همگی ازدواج کردن فارغ التحصیل شدن یا رفتن شهرستان.... و مهمترین مورد هم ضعف مدیریتیه خودم بود، باید به هر نحوی که میشد تشکلو سر پا نگه می داشتم، اما اشتباه کردم و اعضای شورای مرکزی بی حال و بی انگیزه رو در کنار خودم حفظ کردم در صورتی که راحت میتونستم افراد دیگه ای رو جایگزینشون کنم. البته اون زمان خیلی تلاش کردم اما کلاً بچه های دانشگاه تمایل و رغبتی به عضویت نشون ندادن، اما من باید با بچه های خارج از دانشگاه کار می کردم.

اما الان وضعیت بد نیست. ورودیهای جدید خیلی فعالن. فکر می کنم میشه با کمکشون دوباره شروع کرد.

         

دوشنبه بیست و ششم آذر 1386 |

فردا

16 آذر...

روز ملی دانشجو...

روز جهانی کودک و تلویزیون...

.

.

.

.

.

.

کار دارم.

.

.

.

.

.

باید برم درس بخونم.

پنجشنبه پانزدهم آذر 1386 |

نمایشگاه کتاب مشهد

پنجشنبه بعد از ظهر رفتم نمایشگاه. پیش خودم فکر می کردم که هم فال هم تماشا...هم کتاب ژنتیک مورد نیازمو می خرم هم عناوین بقیه کتابا رو نگاه می کنم. من خیلی کتاب خوندنو دوست دارم و هر چیز دیگه ای هم که مربوط به کتاب باشه منو به وجد میاره مثله کتابخونه، کتابداری، نمایشگاه کتاب و ...

تنها بودم. وارد نمایشگاه شدم. پول نقد و کارت عابر بانک و گوشیمو گذاشتم تو جیب مانتوم و کیفمو تقریباً خالی کردم.  

هر چی به محل سالن ها نزدیکتر می شدم تعداد متلک ها و حرف های چرت و پرت و پسرایی که سعی می کردن با رد شدن از کنارم بهم تنه بزنن زیادتر می شد. بی خیال تمام حرفهایی که میزدن، شدم و خونسرد به مسیرم ادامه دادم، چند ساله که این کاراشون برام طبیعی شده فقط حواسم جمع بود یه جوری برم که باهاشون برخورد نکنم.

 

اول رفتم سمت جایگاه توزیع بن تخفیف دانشجویی برای خرید کتاب ( 18 تومن میدادی و 30 تومن بن می گرفتی). از دور صف پسرا رو دیدم، یک کیلومترو نیم... و دقیقتر شدم دیدم خبری از صف دخترا نیست. با خودم گفتم آخ جون زود میرم بن می گیرم و وقتم تلف نمیشه اما وقتی رفتم جلوتر دیدم زهی خیال باطل... صف دخترا اون طرفه و 6 کیلومترم هست. یه کم این ور اون ور کردم دیدم ساعت 18:05، فکر کردم معطل نکنم بهتره. بذار اول برم ببینم اگه کتابای مورد نظرمو پیدا کردم اونوقت برای بن تخفیف یک کاری می کنم.

 

وارد سالن اول شدم شلوغ ترین غرفه ها مربوط می شد به انتشارات قلم چی و گاج.

همین طور یکی یکی از سالن ها بازدید کردم. شاید به جرأت بشه گفت اکثر کتاباشون تکراری بود. همشون انواع و اقسام مختلف کتابای آشپزی رو در سایزها و طرح های گوناگون ارائه می دادن. همشون کتاب قورباغه رو قورت بده یا قورباغه رو قورت نده یا چطور قورباغه رو بخوریم و کی پنیر منو خورد یا کی پنیرمو برد و .... زیاد داشتن.

موارد دیگه ای هم که زیاد بود در حیطه مثلاً روانشناسی بودن، مث سوپ قورباغه.... نه ببخشید سوپ جوجه با طعم پنیر جا به جا شده و راه های مختلف خوردن یا درست کردن همبرگر...

تازه فهمیدم چرا تو هر غرفه ای چشمم به جمال کتابای آشپزی روشن میشه...گویا علم روانشناسی نوین ریشه تمام مشکلات و راه حل اونا رو در نحوه آشپزی کردن می دونه...

کتابای آنتونی جون هم کما فی سابق بودن اما ملت بیشتر از آشپزی-روانشناسی مدرن استقبال می کردن.

نا گفته نماند هنوز در صدر جدول عرضه و فروش کتاب، اول نام فال نامه حافظ و بعد هم انواع کف بینی و طالع بینی از فال قهوه بگیر تا چوب و ... می درخشه که همچنان بی رقیبن و انتشاراتی ها هم هر کدوم سعی می کنن به مدد طراحی های زیبا برای جلد کتابای مذکور، گوی فروش رو از دست رقیبان خود بربایند.

اما فکر کنم همه قبلاً (سالای پیش) یه فال حافظ خریدن و فقط محض یه مشورت کوچولو با حافظ در باب دوست تازشون که هفته پیش باهاش آشنا شده بودن و برای اولین قرار ملاقاتشون محلی بهتر، شلوغتر و بی در و پیکرتر از نمایشگاه کتاب پیدا نکرده بودن، یه تفأل سر پایی به دیوان حافظ می زدن و می رفتن غرفه بعدی تا دوباره فال بگیرن شاید نظر حافظ عوض شه.

یه سری کتاب دیگه که امسال تو خیلی از غرفه ها به چشم می خورد کتابای جبران خلیل جبران بود اما مترجم هیچ کدوم دکتر الهی قمشه ای نبود. یکی نیست به این انتشاراتی ها بگه حالا که دارین وقت میذارین و هزینه می کنین لااقل ترجمه های کسیو چاپ کنین که تو ایران و جهان استاد ادبیات فارسی باشه نه هر دانشجوی تازه فارغ التحصیلی که می خواد یه اسم و رسمی به هم بزنه.

در مورد ژنتیک هم قدرت خدا... از نویسنده هایی که من دنبال کتاباشون بودم هیچی پیدا نکردم. یعنی تو کل نمایشگاه شاید 5 تا غرفه بودن که کتاب ژنتیک داشتن (ژنتیک پزشکی رو حساب نکردم) که فکر کنم منابع خوبی برای ارشد نبودن.

از شلوغی الکی نمایشگاه خسته شدم. خسته شدم از بس با 6 تا چشم مراقب اطراف خودم بودم تا مبادا بعضی از پسرای (...) از شلوغی سو استفاده کنن ... نشد یه کتابو بردارم و با آرامش خیال صفحاتشو ورق بزنم بدون اینکه هر لحظه با استرس پشت سرمو نگاه نکنم.

یادمه از سال 77 تا حالا هر سال برای دیدن نمایشگاه کتاب رفتم اما وضعیت هر سال نمایشگاه کتاب مشهد همینه و سال به سال هم بدتر میشه و از لحاظ کتاب هم که سال به سال دریغ از پارسال. هر سال از تعداد ناشران و انتشارات ها کم می شود، از تعداد کتاب های خوب کم میشه و به تعداد کتاب های به درد نخور اضافه میشه.

 

نمی دونم چرا اینقدر سرمایه مملکتو حروم  می کنن؟ این همه کتابای آشپزی الکی، کتابای روانشناسی مزخرف، فال نامه، کتابای تربیتی از پایه و اساس مشکل دار و ...  برای چیه؟ ناگفته نماند امسال کتابای کودکان هم خیلی خیلی زیاد بودن.

در راه برگشت با خودم فکر می کردم این نمایشگاه به هیچ عنوان با نمایشگاه کتاب تهران قابل مقایسه نیست با این که هر دوتاشون در سطح بین المللی برگزار میشن، اما این کجا و آن کجا...

 

پنجشنبه شب هوا خوب بود، سرد بود اما نه زیاد....ولی جمعه صبح که از خواب بیدار شدیم دیدیم بیشتر از 10 سانتیمتر برف روی زمین نشسته....

 

شنبه دهم آذر 1386 |

یه عروسی دیگه هم افتادیم ...

 

یه خبر داغ داغ ...همین الان فهمیدم که یکی دیگه از دوستای خوب و گلم فهیمه جون، عروس شده

ببخشید دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و نگم ...حتماً دلت می خواسته خودت اولین نفری باشی که این خبرو میدی ...اما چه کنیم دیگه  

منو فهیمه از اوایل امسال و به صورت خیلی اتفاقی و اینترنتی با هم دوست شدیم و تا حالا هم دوستیمون ادامه داشته و بعد از اینم می خواد ادامه داشته باشه... اون با شوهرش بیاد مشهد...من(فعلاً تنهایی، اما بعداً با شوهرم) برم اصفهان.... تازه از این به بعدش کلی با حال میشه 

تازه خودش الان گفت که دو تا بردار شوهرم داره که قراره برا منم آستین بالا بزنه و با هم جاری بشیم  البته من که الان می خوام درسمو ادامه بدم و پله های ترقی رو یکی یکی پشت سر بذارم، فکر کنم وفتی برا عروس شدن نداشته باشم ........ ......... 

 

از شوخی گذشته، فهمیه جونم برا تو و همسرت سال های سال زندگی در کنار هم توأم با عشق و محبت و خوشبختی و سلامتی آرزو می کنم روبوسی این جوریم فایده نداره ، انشاالله دوتایی بیاین مشهد زیارت امام رضا، منم از نزدیک ببینمت.

 و امیدورام مث گذشته وبلاگ نویسیو ادامه بدی چون من خوندن نوشته هاتو دوست داشتم و دارم.

یکشنبه چهارم آذر 1386 |

یک خبر ویروسی از گروه روزانه

این مطلبو روز پنج شنبه از اخبار علمی شنیدم و دیروز هم دیدم که بچه های گروه روزانه تو یکی از ایمیلاشون در اینباره توضیح دادن.

مطالبت زیر از ایمل روزانه نقل می شود:

 

مرد درختی اندونزیایی درمان خواهد شد
 

آقای «دِد» Dede یک ماهیگیر 35 ساله اهل اندونزی است که بعد از اینکه در نوجوانی زانویش در حادثه‌ای جراحت برداشت ، دچار بیماری عجیب و غریبی شد، به این ترتیب که از دست و پایش، زائده‌هایی به شکل ریشه گیاهان بیرون زد به طوری که وی از انجام کار روزانه عاجز شد.

پزشکان محلی درمانی برای بیماری این شخص پیدا نکردند. او از کار کندن بازماند و همسرش هم ترکش کرد. دِد مجبور شد در نهایت فقر دو فرزندش را بزرگ کند. فرزندان او، حالا در سن نوجوانی هستند.
گرچه خانوده‌اش او را حمایت می‌کردند ولی او همواره مورد ریشخند و استهزاء ماهیگیران محلی قرار می‌گرفت.

اما یک پزشک آمریکایی به نام دکتر «آنتونی گاسپاری» بعد از اینکه در شبکه تلویزیونی دیسکاوری یک برنامه مستند درباره این بیماری عجیب ساخته شد و به نوعی درگیر ساخت این فیلم مستند شد، تصمیم گرفت به آقای «دد» کمک کند. این متخصص پوست به دهکده دِد در جنوب جاکارتا رفته است و ادعا می‌کند که بیماری وی را تشخیص داده و می‌تواند درمانش کند.

بعد از آزمایش نمونه‌های ضایعات و خون آقای دِد، دکتر گاسپاری تشخیص داد که ضایعات پوستی این بیمار، ناشی از ویروسی به نام ویروس پاپیلومای انسانی یا HPV است. عفونت با این ویروس بسیار شایع است، ویروسی که در مبتلایان زگیل ایجاد می‌کند.

اما چرا ضایعات پوستی آقای دِد به جای زگیل‌های معمولی به این ترتیب تظاهر پیدا کردند؟ معلوم شد که این بیمار نوعی مشکل ژنتیکی داشته که باعث اختلال در سیستم ایمنی‌اش می‌شده و در نتیجه سیستم ایمنی وی قادر به مقابله و محدود کردن HPV نبوده است.

تعداد گویچه‌های سفید خون دِد، آنقدر پایین بود که در ابتدا دکتر گاسپاری تصور کرد که وی مبتلا به ایدز است اما آزمایشات چنین چیزی را تأیید نکردند. اختلال ژنتیکی این بیمار بسیار نادر است و احتمال داشتن آن کمتر از یک در میلیون است، طوری که او به جز رنج ناشی از تحمل بیماری پوستی‌اش، زندگی توأم با سلامتی داشته. والدین و برادر و خواهرهای او بیماری مشابه نداشته‌اند.

دکتر گاسپاری عقیده دارد این بیماری با مصرف دوزهای روزانه ویتامین A صناعی،تا حد زیادی قابل درمان است. دکتر گاسپاری می‌گوید گرچه این بیمار کاملا از لحاظ ظاهری بهبود نخواهد یافت ولی بعد از درمان زگیل‌ها آنقدر کوچک خواهند شد که به او امکان استفاده از دست‌ها و کار بدهند. او انتظار دارد که بعد از 3 تا 6 ماه درمان ضایعات تا حد قابل ملاحظه‌ای کوچک شوند. بعد از این مرحله درمانی ضایعات باقیمانده با انجماد و جراحی،برداشته می‌شوند.

دکتر کاسپاری دوست داشت این بیمار را برای درمان و بررسی نقص ژنتیکی‌اش به آمریکا ببرد ولی مشکلات مالی و همچنین کاغذبازی‌های اداری مانع این کار شد. بنابراین، درمان این بیمار در اندونزی با کمک پزشکان این کشور ادامه خواهد یافت.

هم در سایت تلگراف-منبع این خبر- و هم در سایت شبکه دیسکاوری فیلم‌های مربوط به این بیماری را می‌توانید تماشا کنید.

اطلاعات کامل درباره ویروس HPV را می‌توانید در سایت ویکی‌پدیا بخوانید. اما به طور خلاصه باید بگویم HPV ، یک ویروس دارای DNA است که می‌تواند هم ضایعات پوستی و هم ضایعات تناسلی ایجاد کند. ضایعات پوستی HPV اشکال مختلفی دارند، مثل زگیل معمولی، زگیل‌های کف دست و پا، زگیل‌های مسطح و زگیل‌های زیر ناخن. بعضی از انواع HPV می‌توانند باعث بدخیمی‌هایی مثل سرطان دهانه رحم شوند.

شنبه سوم آذر 1386 |

رضا... رضا....

نمی دونم بگم امروز...بگم امشب... کلاً این ساعات و لحظه ها خیلی مقدسند، با بقیه ایام فرق دارند چون در همین ساعات یکی از بهترین انسانها پا به این دنیا گذاشت و دیگه از این دنیا نرفت و برای همیشه جاودانه شد.

آمد و با آمدنش بار دیگر صدها هزار دریچه از مهر و مغفرت خدا بر روی جهانیان گشوده شد و خدا از طریق رضا بار دیگر به بشریت لطف کرد، فرصت داد و دانش و بینشی از دریای علم غیب خویش به ما عطا کرد.

رضا جان... آقا جان... دلم خیلی می خواست الان تو حرمت بودم اما قسمت نشد، حالا از همین جا باهات حرف می زنم، مهم نیست کجا هستم مهم اینه که هرجا باشم و اسمتو به زبون بیارم تو می شنوی ...

یا امام رضا... صلح و صفا و شادی برای همه مردم دنیا

یا امام رضا... سلامتی و شفای عاجل برای تمام بیماران

یا امام رضا...حل شدن مشکلات و گرفتاری ها و برآورده شدن حاجات تمام حاجت مندان و چشم به راهان لطف و کرمت 

یا امام رضا... خوشبختی و سعادتمندی و روزهای سرشار از عشق و شادی برای همه

یا امام رضا... سلامتی و طول عمر برای تمام پدرها و مادرها

یا امام رضا... توفیق رسیدن به بالاترین مقام ها و خدمت خالصانه برای هم نوع

یا امام رضا... یاری مان کن تا بیشتر بفهمیم، درست ببینیم، عادلانه قضاوت کنیم، صحیح انتخاب کنیم، با عشق کار کنیم، خیر خواه باشیم و هیچ گاه خدا را از یاد نبریم.

یا امام رضا... رضا جان...

الهی آمین

حرم مطهر حضرت رضا (ع)

 

برای دیدن عکس های بیشتری از حرم امام رضا اینجا بروید.

 

 

 

پ.ن:

تصاویری از حرم با صفای شمس الشموس علی بن موسی الرضا(علیه السلام)http://www.aviny.com/Occasion/Ahlebeit/ImamReza/Veladat/86/Yadegari/photo.aspx

 

امام رئوف

http://tebyan.net/index.aspx?pid=10628

 

 

http://sobh.org/Monasebat/Vijename/sal84/84-v-Reza/boghe.htm

 

چهارشنبه سی ام آبان 1386 |

به ظاهر تمام شد اما همیشه ادامه دارد...

همین الان قسمت آخر مدار صفر درجه تموم شد، حالا من از این به بعد دوشنبه شبا چی نگاه کنم؟

شبیه این اتفاقات در تمام زمان ها رخ داده است، همیشه هستند کسانی که نمی گذارند حقایق بر ملا شوند، همیشه هستند کسانی که برای زندگی انسان ها تصمیم می گیرند و گاهی اتفاق می افتد که حتی جان آن ها را نیز به خاطر رسیدن به اهداف شوم خود بگیرند، هستند کسانی که با عشق به وطن و مردم تا پای جان می روند اما به خاطر اینکه وابسته نیستند ،تنها می مانند. 

همیشه عشق هست اما خیلی وقت ها عاشق تنهاست.

با دیدن سکانس آخر فیلم واقعاً به این نتیجه رسیدم که دوره این عشق های زلال به پایان رسیده است، نمی دانم شاید جایی عشق را گم کردیم.

نمی دانم عشق را کجا و چگونه گم کردم؟ من که همیشه حواسم به جیب هایم بود تا مبادا سوراخ باشند!

گیج شده ام... فقط یک چیز برایم روشن است و آن هم این است که ما آدم ها خیلی تنها شده ایم... عشق از ما روی گردانیده و قهر کرده است.

کاش کسی بتواند پا در میانی کند ... اما چه فایده؟... قلب های ما سال هاست که دیگر متروکه شده اند.

 

ادامه دارد....

 

 

دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386 |

تصحیح یک اشتباه

 

یکی از دوستان لطف کردن و اشتباه بنده  رو  در پست قبلی اصلاح کردن.

شعری که فکر می کردم از احمد شاملو باشه، از مارگوت بیکل شاعر آلمانیه و شاملو این شعرو ترجمه کرده.

ممنون از راهنماییتون آقا فرهاد.

شنبه بیست و ششم آبان 1386 |

موسیقی مظهر عشق

۱- چند وقتیه که عضو یه گروه اینترنتی هستم به نام روزانه. چند تا جوون دور هم جمع شدن و این گروهو راه انداختن و هر روز تعدادی ایمیل به میل باکس شما ارسال می کنن که خیلی جالب، با ارزش و مفیده . ایمیل ها شامل مطالب متنوعیه، از اخبار و وقایع سیاسی و تاریخی بگیر تا دانلود کتاب و فیلم و مجله و موسیقی تا جدیدترین اطلاعات در مورد فناوری روز دنیا و کلی مطلب جالب و متفرقه دیگه.

اینم لینک عضویت در سایت گروه:

http://rozanehonline.com/join/

2- ادامه دارد...

3- ساعت 19:45

تا حالا اینجوری به موسیقی فکر کردین، که موسیقی زاییده عشقه؟ که اگه عشق نبود این همه موسیقی و ملودی و ترانه و شعر به وجود نمی اومد؟

منم نمی دونم تا حالا به موسیقی چه جوری نگاه می کردم اما دیروز خیلی اتفاقی متوجه شدم که موسیقی مظهری از عشقه و اگه عشقی نباشه حتی گوش نوازترین موسیقی ها هم به دل آدم نمیشیه و اصلاً آدم هیچ نیازی به گوش دادن موسیقی در خودش احساس نمی کنه چه برسه به اینکه تصمیم بگیره چه نوع موسیقی خوبه و چه نوعی مناسب حال نیست ...چه جوری بگم ...آدما بدون عشق نسبت به موسیقی بی تفاوت میشن. اینو از خودم نمی گم بین دوستان و آشنایان بودند و هستند کسانی که به این خاطر که عاشق نیستند هیچ درکی از موسیقی ندارند و هیچ لذتی ازش نمی برن.  

به انواع موسیقی مثه کلاسیک، سنتی، فولکلور، پاپ، رپ و ... کاری ندارم و به سلیقه همه آدما احترام میذارم و از تمام درجات و مراتب عشق مثله عشق به هم نوع، به خدا و به جنس مخالف، مورد آخر مد نظرمه، اما چیزی که مهمه اینه که اگه عاشق نباشی هیچ میلی به گوش دادن موسیقی نداری یا برات مهم نیست چی گوش می کنی.

دیرزو برا یه لحظه فکر کردم که خیلی وقته دیگه از هیچ موسیقی ای مثه قدیما لذت نمی برم. هنوز هم عاشقه موسیقیم و معتقدم که زندگی بدون موسیقی امکان پذیر نیست اما نقشش تو زندگی من کمرنگ تر شده. نمی دونم از کی اتفاق افتاد اما اصلا ًمتوجهش نشدم تا اینکه خیلی اتفاقی به یکی از آهنگایی که تو گوشیم بود برخوردم و اجراش کردم اما اصلاً نفهمیدم کِی تموم شد و چی خوند؟

شایدم درجه حساسیتم پایین اومده چون سابقاً بعد از سریال مدار صفر درجه همراه با صدای علیرضا قربانی که با سوز دل و با تمام وجود می خوند اشک می ریختم اما جدیداً فقط گوش می کنم.

هیچ وقت فکر نمی کردم و نمی کنم روزی باشه که بی عشق زندگی کنم اما عشق هم گاهی دچار نوسان میشه، مثه آتش زیر خاکستر که هست اما هیچ نور و گرمایی نداره. فکر می کنم در وجود منم یه چنین حالتی اتفاق افتاده.

 

5- The Best Moments In Life

1. Falling in love.
2. Laughing till your stomach hurts.
3. Enjoying a ride down the country side.
4. Listening to your favorite song on the radio.
5. Going to sleep listening to the rain pouring outside.
6. Getting out of the shower and wrapping yourself with a warm, fuzzy towel.
7. Passing your final exams with good grades.
8. Being part of an interesting conversation.
9. Finding some money in some old pants.
10. Laughing at yourself.
11. Sharing a wonderful dinner with all your friends.
12. Laughing without a reason.
13. “Accidentally” hearing someone say I good about you.
14. Watching the sunset.
15. Listening to a song that reminds you of an important person in your life.
16. Receiving or giving your first kiss.
17. Feeling this movement in your body when seeing this “special” someone.
18. Having a great time with your friends.
19. Seeing the one you love happy.
20. Wearing the shirt of a person you love and smelling his/her perfume.
21. Visiting an old friend of yours and remembering great memories.
22. Hearing someone telling you “I LOVE YOU”

How about you?

 

6- شعری از احمد شاملو

« سکوت سرشار از ناگفته هاست »

دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم
که چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند
گوشی که صداها و شناسه ها را در بیهوشی مان بشنود
برای تو و خویش، روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد
و زبانی که در صداقت خود، ما را از خاموشی خویش بیرون کشد
و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است سخن بگوییم

گاه آنکه ما را به حقیقت می رساند
خود از آن عاریست
زیرا تنها حقیقت است که رهایی می بخشد

از بخت یاری ماست شاید که آنچه که می خواهیم
یا به دست نمی آید
یا از دست می گریزد

می خواهم آب شوم در گستره ی افق
آنجا که دریا به آخر می رسد
و آسمان آغاز می شود
می خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته یکی شوم
حس می کنم و می دانم
دست می سایم و می ترسم
باور می کنم و امیدوارم
که هیچ چیز با آن به عناد بر نخیزد!
می خواهم آب شوم در گستره ی افق
آنجا که دریا به آخر می رسد
و آسمان آغاز می شود

چند بارامید بستی و دام برنهادی
تا دستی یاری دهنده
كلامي مهر آمیز
نوازشی یا گوشی شنوا به چنگ آری؟
چند بار دامت را تهی یافتی؟

از پای منشین
آماده شو! که دیگر بار و دیگر بار دام باز گستری...

پس از سفر های بسیار و
عبور از فراز و فرود امواج این دریای طوفان خیز
بر آنم که در کنار تو لنگر افکنم
بادبان برچینم
پارو وانهم
سکان رها کنم
به خلوت لنگرگاهت در آیم
و در کنارت پهلو بگیرم
آغوشت را بازیابم
استواری امن زمین را زیر پای خویش...

پنجه درافکنده ایم با دستهایمان
به جای رها شدن
سنگین سنگین بر دوش می کشیم
بار دیگران را
به جای همراهی کردنشان!
عشق ما نیازمند رهایی است نه تصاحب
در راه خویش ایثار باید نه انجام وظیفه...

سپيده دمان از پس شبي دراز در جان خويش آواز خروسي مي شنوم از دوردست
و با سومين بانگش درميابم كه رسوا شده ام

زخم زننده
مقاومت ناپذير
شگفت انگيز و پر رمز و راز است
آفرينش و همه آن چيزها كه شدن را امكان مي دهد

هر مرگ اشارتی است
به حیاتی دیگر

این همه پیچ
این همه گذر
این همه چراغ
این همه علامت
و همچنان استواری به وفادار ماندن به راهم
خودم
هدفم
و به تو!
وفایی که مرا و تو را به سوی هدف را می نماید

جویای راه خویش باش از این سان که منم
در تکاپوی انسان شدن
در میان راه دیدار می کنیم حقیقت را
آزادی را
خود را
در میان راه می بالد و به بار می نشیند
دوستی ای که توانمان می دهد
تا برای دیگران مأمنی باشیم و یاوری
این است راه ما
تو و من

در وجود هر کس رازی بزرگ نهان است
داستانی ، راهی ، بی راهه ای
طرح افکندن این راز
راز من و راز تو ، راز زندگی
پاداش بزرگ تلاشی پر حاصل است

بسیار وقت ها با یکدیگر از غم و شادیِِِ خویش سخن ساز می کنیم
اما در همه چیز رازی نیست
گاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیست
سکوتِ ملاله ها از راز ما سخن تواند گفت

به تو نگاه می کنم و می دانم
تو تنها نیازمند یک نگاهی تا به تو دل دهد
آسوده خاطرت کند
بگشایدت تا به درآیی
من پا پس می کشم
و درِ نیم گشوده به روی تو بسته می شود

پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم
ز دیگران شکوه آواز می کنم!
فریاد می کشم که ترکم گفتند!
چرا از خود نمی پرسم:
کسی را دارم
که احساسم را
اندیشه و رویایم را
زندگی ام را با او قسمت کنم؟
آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود!

حلقه هاي مداوم،پياپي تا دوردست
تصميم درست و صادقانه
با خود وفادار مي مانم آيا؟
يا راهي سخت اختيار مي كنم

بی اعتمادی دری است
خودستایی و بيم چفت و بست غرور است
و تهی دستی دیوار است و لولاست
زندانی را که در آن محبوس رآی خویشیم
دلتنگی مان را برای آزادی و دلخواه دیگران بودن
از رخنه هایش تنفس می کنیم

تو و من
توان آن را یافتیم تا بر گشاییم
تا خود را بگشایی
م

بر آنچه دلخواه من است حمله نمی برم
خود را به تمامی بر آن می افکنم
اگر بر آنم تا دیگر بار و دیگر بار بر پای بتوانم خواست
راهی به جز اینم نیست
!

 

چهارشنبه بیست و سوم آبان 1386 |

بعد از 10 ترم فارغ شدم، اونم دوقلو...

۱- چند وقتیه مث قدیما نمی نویسم البته درباره اتفاقات روزمره... نمی دونم چرا حال نوشتنو ندارم؟!

البته یکی از دلایلش فصل پاییزه که آدمو یه جورایی کسل و خواب آلوده می کنه... یه ویروسیه که اول به درس خوندنم سرایت کرده بود اما حالا که به زنم به تخته رنگ و روم وا شده...نه...به زنم به تخته مث بچه آدم دارم درسمو می خونم و افتادم رو غلتک، نوشتنم ویروسی شده. گمون کنم یه دوره ای داره، خودش خوب میشه.

 

2- پنجشنبه پیش 10/8/86 جشن فارغ التحصیلیم بود. از طرف دانشگاه برگزار شد. از اوایل تابستون شروع کردن از بچه ها ثبت نام کردن اما اینجانب که زیاد برام مهم نبود حالا نمی دونم به چه دلیلی؟! شور و اشتیاق زیادی از خودم برای شرکت در مراسم نشون ندادم و نتیجه این شد که در دقیقه 90 با اصرار دوستان به فکر ثبت نام افتادم و به علت اینکه در گذشته دانشجوی مهم و صاحب نفوذی در دانشگاه بودم و هنوزم هستم! ظرف سه سوت با چند تا تلفن در سه شنبه شب ثبت نام کردم و چهارشنبه صبحم مبلغ 15 هزار تومن وجه ثبت نامو به آقای ق تحویل دادم و بعد با آقای الف که دانشجوی بسیار خوب، با استعداد، متین و ...(هر چی از این پسر بگم کم گفتم فقط حیف که سنش از من کمتره، ورودیه 84 یا 85، البته گاهی اوقات میشه از فاصله سنی صرف نظر کرد، مهم تفاهمه...) تماس گرفتم تا ایشون هماهنگی های لازم جهت تهیه تندیس بنده رو انجام بدن، طفلی اون روز خیلی به خاطر من زحمت کشید اما من هنوز نتونستم باهاش تماس بگیرم و ازش تشکر کنم.

روز جشن تا قبل از اینکه به سالن برسم و لباسمو تحویل بگیرم هیچ احساس خوبی نسبت به مراسم نداشتم و همش فکر می کردم چرا ثبت نام کردم؟ که چی بشه؟ اما به محض دیدن بقیه فارغ التحصیلا که با چه نشاطی این طرف و اون طرف می رفتن و برای اجرای مراسم لحظه شماری می کردن، کم کم منم به شوق و ذوق اومدم و روحیه ام عوض شد.

مراسم در سالن ورزشی 22 بهمن جنب دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی برگزار شد. تعداد 10 نفر از اعضای خانواده رو دعوت کرده بودم که در جشن شرکت کنن اما چون اصلاً این مراسم برام مهم نبود و هیچ احساس خوبی از جشن فارغ التحصیلیم نداشتم، احساس می کردم که باید برای بقیه هم همینطور باشه و نباید براشون مهم باشه، اما وقتی اومدن و چشماشونو دیدم که از خوشحالی برق میزد و دسته گلهای دستشونو دیدم که منتظر بودن اسم منو صدا بزنن تا با افتخار بیان و بهم هدیه بدن، خیلی خیلی خوشحال شدم.

20 دقیقه اول جشن خیلی حالم دگرگون شد، چند بار نزدیک بود اشکام جاری بشه اما نمی دونین با چه بدبختی جلوی خودمو گرفتم که گریه نکنم اما علیرغم تمام سعی و تلاشم برای پنهان کردن چشمای پر از اشکم از دوستام و همچنین دوربین های عکاسی و فیلم برداری عوامل اجرایی جشن، بالاخره در حالی که چونه ام می لرزید یکی دو قطره اشک ریختم (حتماً می پرسین چرا؟ برای چی؟ اما منم هیچی نمی گم ...آخ چه حالی میده یه عده رو بذاری توو خماری....) اما سریع خودمو جمع و جور کردم و سعی کردم با تماس گرفتن با یکی از بچه ها و حرف زدن با اون حالمو عوض کنم که متأسفانه اونم بدتر ضد حال شد اما سرانجام به خودم مسلط شدم و بعد از چند دقیقه شدم همون آلبالو خشکه همیشگی.

به نظر من بهترین لحظات مراسم اون جایی بود که همگی قرآن ها رو در دست چپ گرفته بودیم و دست راستمونو روی قلبمون گذاشته بودیم و عبارات سوگند نامه رو بعد از نماینده دانش آموختگان(دوستم مهین) قرائت می کردیم و شاید به یاد موندنی ترین لحظه، لحظه گفتن عبارات پایانی سوگند نامه بود که من شخصاً با سربلندی، افتخار و غرور خاصی اداشون می کردم:

برقرار باد میهن، برافراشته باد پرچم ، پایدار باد ایران

 

کمدی ترین لحظه هم اونجا بود که مجری (آقای شیخ الاسلام) گفت یک دانش آموخته خانم و یک دانش آموخته آقا به روی سن بیان که 7 نفر روی سن رفتیم (منم به همراه مهین رفتم) و بعد مجری از ما پرسید که به نظر شما دانش آموخته عاقل کیه؟ ...من نفر آخر بودم خواستم کلاس بذارم و یک دو بیت شعر نثار حضار کنم که از بس مجری محترم تو حرفم پرید سوژه خنده جمع شدم و پاک آبرو حیثیتم رفت...شعر "درخت تو گر بار دانش بگیرد/به زیر آوری چرخ نیلوفری را" رو خوندم و بعد که مجری ازم پرسید شعر از کیه؟ گفتم از سعدی و ایشونم نه گذاشت نه برداشت خیلی سریع جوری که آدمو ضایع کنه گفت:"نه از ناصر خسرو قبادیانیه" و فکر کنم ملت کلی خندیدن بهم که البته جای نگرانی نیست مایه انبساط خاطر جمع شدم...اما بیت بعدیو از حافظ خوندم و مورد تأیید و تحسین مجری قرار گرفت و بعد هم کمی درباره دانش آموخته عاقل افاضات فرمودم و حضار در سالن رو از بیانات خودم مستفیذ نمودم که دانش آموخته عاقل کسیه که بدونه بار بزرگی رو دوششه و باید به مردم دنیا خدمت کنه و سعی کنه برای دنیا مفید باشه اونطور که وقتی مرد همه بفهمن که یکی از این دنیا رفت نه اینکه بودو نبودش برای هیچ کس مهم نباشه...

3- روز یکشنبه رفتم دبیر فعلی انجمن علمی زیست رو پیدا کردم. یه پسر جوون از ورودی های 85 که برخلاف م.ن که آدم عصبی و آن نرمالیه، با نزاکت و خوش برخورد بود و بعد از اینکه منو شناخت استقبال گرمی کرد و اعلام کرد خیلی خوشحال میشه که در برنامه های آینده N.G.O راهیان دانش با ما همکاری داشته باشه.

قرار شد روز دوشنبه در جلسه انجمن علمی شرکت کنم تا ضمن آشنایی با اعضای انجمن، درباره طرح نمایشگاه زیست شناسی صحبت کنیم. روز دوشنبه در جلسه شرکت کردم اما دیگه بقیش secret نمیشه بگم. فقط دلم از یه چیزی خیلی سوخت که زمان ما همه از مدیر گروهو رئیس دانشگاهو معاون علمی و ...مرتباً مانع کار میشدن اما حالا وضعیت خیلی فرق کرده یه چیزی حدود 180 درجه و تأسف دومم به این خاطره که حیف شد سنم از این پسرای جدید انجمن که ورودی 85 هستن بیشتره ... اما اشکالی نداره ، مهم تفاهم و درک مشترکه نه؟!....

4- سه تا طرحو باید تکمیل کنم و تا ساعت 9:30 صبح فردا تحویل سازمان ملی جوانان بدم وگرنه  بودجه بی بودجه! اما هنوز هیچی ننوشتم و الانم از 12 گذشته و خیلی خوابم میاد....

  

 

پنجشنبه هفدهم آبان 1386 |
آلبالو خشکه

بیرون از عمل، ‌جز دروغ چیزی نیست. تنها عمل است که دروغ نمی‌گوید. مردم را،‌ آن جا و این جا، باید در عمل‌شان قضاوت کرد.
جان شیفته نوشته رومن رولان

نوشته های یک آلبالو خشکه

albalu.khoshke@yahoo.com

موضوعات

"آناهیتا شاهدخت سرزمین ابدیت" اثری از آرش حجازی

یادداشت های آلبالو خشکه

یادداشت های بیدل

داستان منظوم نرجس خاتون مادر امام زمان (ع)

پيوندهاي روزانه

شفا

عجایب المخلوقات و غرایب الموجودات

ستون آزاد

Recent

دیوان حافظ

کتاب "شازده کوچولو" با ترجمه محمد قاضی

هنر پیشه ها و خواننده های قدیمی ایرانی (قدیمی ها )

مطالب اخير

One Day I Decided To Quit

شرح مثنوی