آلبالو خشکه

One Day I Decided To Quit

albalu-khoshke — Thu, 05 Nov 2009 03:51:18 GMT

One Day I Decided To Quit

One day I decided to quit...

I quit my job, my relationship, my spirituality. .. I wanted to quit my life.

I went to the woods to have one last talk with God.

"God", I said. "Can you give me one good reason not to quit?"

His answer surprised me...

"Look around", He said. "Do you see the fern and the bamboo?"

"Yes", I replied.

When I planted the fern and the bamboo seeds, I took very good care of them.

I gave them light. I gave them water.

The fern quickly grew from the earth.

Its brilliant green covered the floor.

Yet nothing came from the bamboo seed.

But I did not quit on the bamboo.

In the second year the Fern grew more vibrant and plentiful.

And again, nothing came from the bamboo seed.

But I did not quit on the bamboo. He said.

"In the third year, there was still nothing from the bamboo seed.

But I would not quit. In the fourth year, again, there was nothing

from the bamboo seed.

"I would not quit." He said. "Then in the fifth year a tiny sprout

emerged from the earth.

Compared to the fern it was seemingly small and insignificant. ..

But just 6 months later the bamboo rose to over 100 feet tall.

It had spent the five years growing roots.

Those roots made it strong and gave it what it needed to survive.

I would not give any of my creations a challenge it could not handle."

He said to me. "Did you know, my child, that all this time you have

been struggling, you have actually been growing roots."

"I would not quit on the bamboo. I will never quit on you. " Don't

compare yourself to others .." He said.

" The bamboo had a different purpose than the fern ... Yet, they both

make the forest beautiful."

Your time will come, " God said to me. " You will rise high! " How

high should I rise?" I asked.

How high will the bamboo rise?" He asked in return.

"As high as it can? " I questioned.

" Yes. " He said, "Give me glory by rising as high as you can. "

I left the forest and bring back this story.

I hope these words can help you see that God will never give up on you.

He will never give up on you.

Never regret a day in your life.

Good days give you happiness

Bad days give you experiences;

Both are essential to life.

A happy and meaningful life requires our continuous input and creativity.

It does not happen by chance. It happens because of our choices and actions.

And each day we are given new opportunities to choose and act and, in

doing so, we create our own unique journey." Keep going...

Happiness keeps you Sweet,

Trials keep you Strong,

Sorrows keep you Human,

Failures keep you humble,

Success keeps You Glowing,

But Only God keeps You Going!

شرح مثنوی

albalu-khoshke — Mon, 31 Aug 2009 04:30:18 GMT

یک لینک مفید درباره شرح مثنوی:

http://masnawi.persiangig.com/masnawi_archive.htm

مثنوی را مسرح مشروح ده صورت امثال او را روح ده

تا حروفش جمله عقل و جان شوند سوی خلدستان جان پران شوند

بشنوید ای دوستان این داستان

خود حقیقت نقد حال ماست آن

لینک بالا به صورت pdf هست اما این یکی نه:

http://masnawi.persianblog.ir/

albalu-khoshke — Sat, 29 Aug 2009 04:12:29 GMT

تا دم عيسى ترا زنده كند همچو خويشت خوب و فرخنده كند

از بهاران كى شود سر سبز سنگ خاك شو تا گل برويى رنگ رنگ‏

سالها تو سنگ بودى دل خراش آزمون را يك زمانى خاك باش‏

دفتر اول مثنوی

albalu-khoshke — Wed, 26 Aug 2009 03:45:14 GMT

نام حقم بست نه آن راى تو نام حق را دام كردى واى تو

دفتر اول مثنوی

albalu-khoshke — Tue, 25 Aug 2009 04:28:55 GMT

امر حق را باز جو از واصلى امر حق را در نيابد هر دلى

دفتر اول مثنوی

albalu-khoshke — Sat, 22 Aug 2009 04:13:42 GMT

آن درم دادن سخى را لايق است جان سپردن خود سخاى عاشق است‏

نان دهى از بهر حق نانت دهند جان دهى از بهر حق جانت دهند

گر بريزد برگهاى اين چنار برگ بى‏برگيش بخشد كردگار

گر نماند از جود در دست تو مال كى كند فضل خدايت پاى مال‏

هر كه كارد گردد انبارش تهى ليكش اندر مزرعه باشد بهى‏

و آن كه در انبار ماند و صرفه كرد اشپش و موش و حوادث پاك خورد

اين جهان نفى است در اثبات جو صورتت صفر است در معنات جو

جان شور تلخ پيش تيغ بر جان چون درياى شيرين را بخر

دفتر اول مثنوی

albalu-khoshke — Thu, 20 Aug 2009 04:04:12 GMT

در معنى اين حديث كه اغتنموا برد الربيع الى آخره‏

گفت پيغمبر ز سرماى بهار تن مپوشانيد ياران زينهار

ز آن كه با جان شما آن مى‏كند كان بهاران با درختان مى‏كند

ليك بگريزيد از سرد خزان كان كند كاو كرد با باغ و رزان‏

راويان اين را به ظاهر برده‏اند هم بر آن صورت قناعت كرده‏اند

بى‏خبر بودند از جان آن گروه كوه را ديده نديده كان بكوه‏

آن خزان نزد خدا نفس و هواست عقل و جان عين بهار است و بقاست‏

مر ترا عقل است جزوى در نهان كامل العقلى بجو اندر جهان‏

جزو تو از كل او كلى شود عقل كل بر نفس چون غلى شود

پس به تاويل اين بود كانفاس پاك چون بهار است و حيات برگ و تاك‏

از حديث اوليا نرم و درشت تن مپوشان ز آن كه دينت راست پشت‏

گرم گويد سرد گويد خوش بگير تا ز گرم و سرد بجهى وز سعير

گرم و سردش نو بهار زندگى است مايه‏ى صدق و يقين و بندگى است‏

ز آن كه زو بستان جانها زنده است اين جواهر بحر دل آگنده است‏

بر دل عاقل هزاران غم بود گر ز باغ دل خلالى كم شود

دفتر اول مثنوی

albalu-khoshke — Mon, 17 Aug 2009 04:21:24 GMT

اين همه گفتيم ليك اندر بسيچ بى‏عنايات خدا هيچيم هيچ‏

بى‏عنايات حق و خاصان حق گر ملك باشد سياه استش ورق‏

اى خدا اى فضل تو حاجت روا با تو ياد هيچ كس نبود روا

اين قدر ارشاد تو بخشيده‏اى تا بدين بس عيب ما پوشيده‏اى‏

قطره‏اى دانش كه بخشيدى ز پيش متصل گردان به درياهاى خويش‏

قطره‏اى علم است اندر جان من وارهانش از هوا وز خاك تن‏

از دفتر اول مثنوی

albalu-khoshke — Sun, 09 Aug 2009 04:16:11 GMT

قافيه انديشم و دل دار من گويدم منديش جز ديدار من‏

خوش نشين اى قافيه انديش من قافيه‏ى دولت تويى در پيش من‏

حرف چه بود تا تو انديشى از آن حرف چه بود خار ديوار رزان‏

حرف و صوت و گفت را بر هم زنم تا كه بى‏اين هر سه با تو دم زنم‏

آن دمى كز آدمش كردم نهان با تو گويم اى تو اسرار جهان‏

آن دمى را كه نگفتم با خليل و آن غمى را كه نداند جبرئيل‏

آن دمى كز وى مسيحا دم نزد حق ز غيرت نيز بى‏ما هم نزد

ما چه باشد در لغت اثبات و نفى من نه اثباتم منم بى‏ذات و نفى‏

من كسى در ناكسى دريافتم پس كسى در ناكسى دربافتم‏

جمله شاهان بنده‏ى بنده‏ى خودند جمله خلقان مرده‏ى مرده‏ى خودند

جمله شاهان پست، پست خويش را جمله خلقان مست، مست خويش را

مى‏شود صياد، مرغان را شكار تا كند ناگاه ايشان را شكار

بى‏دلان را دلبران جسته به جان جمله معشوقان شكار عاشقان‏

هر كه عاشق ديدى‏اش معشوق دان كو به نسبت هست هم اين و هم آن‏

تشنگان گر آب جويند از جهان آب جويد هم به عالم تشنگان‏

چون كه عاشق اوست تو خاموش باش او چو گوشت مى‏كشد تو گوش باش‏

بند كن چون سيل سيلانى كند ور نه رسوايى و ويرانى كند

من چه غم دارم كه ويرانى بود زير ويران گنج سلطانى بود

غرق حق خواهد كه باشد غرق‏تر همچو موج بحر جان زير و زبر

زير دريا خوشتر آيد يا زبر تير او دل كش تر آيد يا سپر

پاره كرده‏ى وسوسه باشى دلا گر طرب را باز دانى از بلا

گر مرادت را مذاق شكر است بى‏مرادى نه مراد دل بر است‏

هر ستاره‏ش خونبهاى صد هلال خون عالم ريختن او را حلال‏

ما بها و خونبها را يافتيم جانب جان باختن بشتافتيم‏

اى حيات عاشقان در مردگى دل نيابى جز كه در دل بردگى‏

من دلش جسته به صد ناز و دلال او بهانه كرده با من از ملال‏

گفتم آخر غرق تست اين عقل و جان گفت رو رو بر من اين افسون مخوان‏

من ندانم آن چه انديشيده‏اى اى دو ديده دوست را چون ديده‏اى‏

اى گران جان خوار ديده ستى و را ز آن كه بس ارزان خريده ستى و را

هر كه او ارزان خرد ارزان دهد گوهرى طفلى به قرصى نان دهد

غرق عشقى‏ام كه غرق است اندر اين عشقهاى اولين و آخرين‏

مجملش گفتم نكردم ز آن بيان ور نه هم افهام سوزد هم زبان‏

من چو لب گويم لب دريا بود من چو لا گويم مراد الا بود

من ز شيرينى نشستم رو ترش من ز بسيارى گفتارم خمش‏

تا كه شيرينى ما از دو جهان در حجاب رو ترش باشد نهان‏

تا كه در هر گوش نايد اين سخن يك همى‏گويم ز صد سر لدن‏

دفتر اول مثنوی

albalu-khoshke — Mon, 27 Jul 2009 03:58:20 GMT

سيل چون آمد به دريا بحر گشت دانه چون آمد به مزرع گشت كشت‏

چون تعلق يافت نان با بو البشر نان مرده زنده گشت و با خبر

موم و هيزم چون فداى نار شد ذات ظلمانى او انوار شد

سنگ سرمه چون كه شد در ديده‏گان گشت بينايى شد آن جا ديدبان‏

اى خنك آن مرد كز خود رسته شد در وجود زنده‏اى پيوسته شد

واى آن زنده كه با مرده نشست مرده گشت و زندگى از وى بجست‏

چون تو در قرآن حق بگريختى با روان انبيا آميختى‏

هست قرآن حالهاى انبيا ماهيان بحر پاك كبريا

ور بخوانى و نه‏اى قرآن پذير انبيا و اوليا را ديده گير

ور پذيرايى چو بر خوانى قصص مرغ جانت تنگ آيد در قفص‏

مرغ كاو اندر قفس زندانى است مى‏نجويد رستن از نادانى است‏

روحهايى كز قفسها رسته‏اند انبياى رهبر شايسته‏اند

از برون آوازشان آيد ز دين كه ره رستن ترا اين است اين‏

ما به دين رستيم زين ننگين قفس جز كه اين ره نيست چاره‏ى اين قفس‏

خويش را رنجور سازى زار زار تا ترا بيرون كنند از اشتهار

كه اشتهار خلق بند محكم است در ره اين از بند آهن كى كم است‏

دفتر اول مثنوی